گَردی دگر بلند نمی‌گردد از نفَس تعمیر می‌رمد ز بنای خرابِ ما #بیدل_دهلوی - @Moqlgh

اگرچه خسته‌ام از دردِ بی‌کران خودم رها کنید مرا با غمِ نهانِ خودم به دشمنانِ قسم خورده، احتیاجی نیست که دشنه می‌خورم از دست دوستان خودم چو رنج بوده فقط سهمم از جهانِ شما خوشا به کنجِ اتاقم، خوشا جهانِ خودم که کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوت چه زخم‌ها که نخوردم من از زبانِ خودم شراب نیز به دردم نمی‌دهد تسکین مگر که زهر بریزم به استکانِ خودم اگر که مرگ فقط چاره‌ی من است، چه باک؟ به مرگِ خویش کنون راضی‌ام، به جانِ خودم #سجادرشیدی_پور - @Moqlgh

قوم از شراب مست و زِ منظور بی‌نصیب من مست از او چنان که نخواهم شراب را #سعدی - @Moqlgh

کاش بین نثرها و نظم‌ها دفن میشدم و هیچ وقت به واقعیت برنمیگشتم

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد! #حامد_عسکری - @Moqlgh

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد! #حافظ - @Moqlgh

خوش آن زمان که برای گلایه وقت نبود هزار شکوه به یک بوسه مختصر می‌شد #سجاد_سامانی - @Moqlgh

عمری که فقط طی شد عمری که فقط رد شد ماییم و شب و آه و تشویشِ “چه خواهد شد” #سیدتقی_سیدی - @Moqlgh

بغض اگر وا نشود ، تا جگرت می‌سوزد پدر و جدِ بزرگِ پدرت می‌سوزد درد اگر شعر شود، شعر به جایی نرسد قلم و دفتر و طبع و هنرت می‌سوزد سال‌ها در قفسی بسته اسیرت بکنند شوق پرواز تو در بال و پرت می‌سوزد نیمه‌شب مست شوی، گریه کنی خواهی دید دست و سیگار تو با چشم ترت می‌سوزد می‌دهد دست به دستانِ رقیبت، آن‌گاه دلِ وابسته و تنها و خرت می‌سوزد آه ای خانه‌ی ناروشنِ من! بعد از این آهِ من می‌شود آوار و درت می‌سوزد #هخا_هاشمی - @Moqlgh

اسرار غمش گفتم در سینه نگه دارم رسوای جهانم کرد این رنگ پریدن‌ها. #یغمای_جندقی - @Moqlgh

«این چه رازیست که هر سال بهار با عزای دل ما می آید؟»

غمخوار من! به خانه ی غم ها خوش آمدی با من به «جمع» مردم تنها خوش آمدی بین جماعتی که مرا سنگ می زنند می بینمت برای تماشا خوش آمدی راه نجاتم از شب گیسوی دوست نیست ای من به آخرین شب دنیا خوش آمدی پایان ماجرای دل و عشق، روشن است ای قایق شکسته به دریا خوش آمدی با برف پیری ام سخنی غیر از این نبود منت گذاشتی به سر ما خوش آمدی ای عشق ای عزیزترین میهمان عمر دیر آمدی به دیدنم اما خوش آمدی #فاضل_نظری - @Moqlgh