قرآن حیات طیبه را به ما وعده داده است: «فلنحیینّه حیاة طیّبة» حیات طیبه یعنی چه؟ زندگی پاکیزه یعنی چه؟ یعنی زندگیای که در آن، هم روح انسان، هم جسم انسان، هم دنیای انسان، هم آخرت انسان تأمین است؛ زندگی فردی در آن تأمین است، آرامش روحی در آن هست، سکینه و اطمینان در آن هست، آسایش جسمانی در آن وجود دارد؛ فوائد اجتماعی، سعادت اجتماعی، عزت اجتماعی، استقلال و آزادی عمومی هم در آن تأمین است. قرآن اینها را به ما وعده داده است. وقتی قرآن میگوید: «فلنحیینّه حیاة طیّبة»، یعنی همهی اینها؛ یعنی آن زندگیای که در آن عزت هست، امنیت هست، رفاه هست، استقلال هست، علم هست، پیشرفت هست، اخلاق هست، حلم هست، گذشت هست. ما با اینها فاصله داریم؛ باید به اینها برسیم.
- حضرت آقا | ۱۳۸۹/۰۴/۲۴
به چه کسانی اتصال داری؟ کسانی که میبینیشان و یاد خدا در تو زنده میشود یا نگرانیِ عقب افتادن از مُد روز؟
به چه کسانی اتصال داری؟ کسانی که دوشاخهشان در پریز خداست یا آنها که با چرخ دنیا میچرخند؟
دلت با کیست؟ حبّ، حرف آخر را همان اول میزند. "هل الدّین الّا الحبّ؟" حواسَت هست همراه با حبّ، بغض هم میآید؟ نکند دلت با کسی که دوستِ خداست صاف نباشد، از کینه، از حسد، از...
گمان میکنم تمام دَم و دستگاه خدا بر محبّت او میچرخد. و سر سوزنی محبّت غیرِ او در دلهایمان، ما را دور میکند. سر سوزنی بیخدایی، شِرک...
حواسَت هست با محبوبهایمان محشور میشویم؟ حتی اگر تکه سنگی...
/سبحانك وحدك لاشريك لك!
#یاد_داشت
رفتار، ثمرهی نگرش و نگرش، ثمرهی تغذیه است. غذای ناپاکِ رسانه به چشم و گوششان رسید که امروز کم مانده سردرِ دانشگاه را پایین بکشند. و ما؟ غذای حلال و طیّب را نرساندیم، نچشاندیم.
و صد البته، آدمی که ذائقهاش به چیزی عادت میکند، غذای دیگری را حتی رغبت نمیکند نگاه کند چه برسد به مزهمزه کردن.
بله؛ من دربارهی غذا صحبت نمیکنم.
البته که دربارهی رسانه هم صحبت نمیکنم. دربارهی آموزش و پرورش هم نه. دنبال مقصر هم نمیگردم. بحث بحث یک "جریان" است.
هیچی بیشتر از وقتی که میبینم یکی از
نزدیکان و اطرافیانم، گولِ بازی دشمن رو
خورده، آزارم نمیده. و بیشتر از اونْ فکر
اینکه من میتونم چیکار کنم حقیقت رو
بفهمه؟ آخه چهجوری نجاتش بدم... (اینم
بخشی از همون جریانه که گفتم! و ما باید
دلمون برای همه همینقدر بسوزه... همه)
خدایا؟ همهمونو هدایت کن..
جنگ سخت است.
دیدن صحنههای جنگ سخت است.
اولین شهدای جنگ "کودک" باشند سختتر است.
برای مادرها سختتر..
برای معلمها سختتر..
مراسلات
عزیزترین عزیز من؛ هرچه سر به سجده بگذاریم و برای خون دلهایت بگرییم کم است. تویی و چند یار که بوی حا
"
خدایا! به حق این ساعات سحر
تو که میدانی، ما دلمان بندِ نخ عبای اوست. همین سید جوان لاغر سالهای ۵۳ و ۵۴ مشهد. همین امام جماعت مسجد کرامت و امامحسن پشت تریبون سلسله جلسات طرح کلی و نهجالبلاغه و چه و چه. همین رئیسجمهور دههی شصت که گوشهی مسجد ابوذر خواستند کارش را بسازند و غافل، که تو او را برگزیدهای و مگر آتش رسید خلیل را؟
خدایا ما دلمان بند لبخند اوست. همان که همیشه از پس همهی تلاطمها با نیروی لایزال دشمنکوب تو برمیخیزد و جان و قوت و توان و اطمینانمان میبخشد.
اینها را ننوشتم نه از سر ترس و نه از سر دلتنگیام. اینها را نوشتم که بگویمت تو کهنهخدایی. خدای قبل از انقلاب و روزهای انقلاب، سالهای جنگ و فتنه و آشوب و تحریم. نه تو خون کم دیدی و نه ما یاریِ تو را کم.
به ما که از روز اول همهی نگاهمان را بستند روی قلهی تو و راهیمان کردند، دم از شایعه و راست و دروغ اخبار زدن بیفایده است. ما یقین داریم به دست قدرت تو که دست حیدریِ رهبرمان را روی سر مملکت نگه داشته است. خدایا! به حق این ساعات سحر..
مراسلات
" خدایا! به حق این ساعات سحر تو که میدانی، ما دلمان بندِ نخ عبای اوست. همین سید جوان لاغر سالهای ۵
نصف شب بلند شده بودم برای الانم دلداری مینوشتم؟