" خدایا! به حق این ساعات سحر تو که می‌دانی، ما دلمان بندِ نخ عبای اوست. همین سید جوان لاغر سال‌های ۵۳ و ۵۴ مشهد. همین امام جماعت مسجد کرامت و امام‌حسن پشت تریبون سلسله جلسات طرح کلی و نهج‌البلاغه و چه و چه. همین رئیس‌جمهور دهه‌ی شصت که گوشه‌ی مسجد ابوذر خواستند کارش را بسازند و غافل، که تو او را برگزیده‌ای و مگر آتش رسید خلیل را؟ خدایا ما دلمان بند لبخند اوست. همان که همیشه از پس همه‌ی تلاطم‌ها با نیروی لایزال دشمن‌کوب تو برمی‌خیزد و جان و قوت و توان و اطمینانمان می‌بخشد. این‌ها را ننوشتم نه از سر ترس و نه از سر دلتنگی‌ام. این‌ها را نوشتم که بگویمت تو کهنه‌خدایی. خدای قبل از انقلاب و روزهای انقلاب، سال‌های جنگ و فتنه و آشوب و تحریم. نه تو خون کم دیدی و نه ما یاریِ تو را کم. به ما که از روز اول همه‌ی نگاهمان را بستند روی قله‌ی تو و راهی‌مان کردند، دم از شایعه و راست و دروغ اخبار زدن بی‌فایده است. ما یقین داریم به دست قدرت تو که دست حیدریِ رهبرمان را روی سر مملکت نگه داشته است. خدایا! به حق این ساعات سحر..

نصف شب بلند شده بودم برای الانم دلداری می‌نوشتم؟

فقط یه نفر مونده ادرکنا یا مولانا یا صاحب الزمان

چقدر زیبا و نورانی بودید عزیزدلم. انگار توی خواب دارم براتون می‌نویسم توی کابوس. توی وحشت. خوشحالم که خودمو به آب و آتیش زدم تا ببینمتون و دیدمتون. راضی‌ام که تمام مدت دوزانو و روی انگشت نشستم تا صورت ماهتون رو ببینم. دستتون هنوز بالاست. بالای دست همه. دعامون کنید مثل همیشه. ما که باور نمی‌کنیم. ولی شما ما رو یادتون نره. ما داریم پیر می‌شیم. داریم می‌شکنیم. خودتون یه کاری کنید.

من که یک جان داشتم آن هم تو بودی.

«الهی هیچ مسافری از رفیقاش جا نمونه تو هم دعا کن که بابات غریب و تنها نمونه بعدِ امام و شهدا زیاد تو دنیا نمونه زیاد تو دنیا نمونه زیاد تو دنیا نمونه.. یاد امام و شهدا...»

-ياليتني مِتُّ قبلَ هذا- محکم وایمیستیم. چون شما این‌طوری از ما راضی می‌شید