آقای باب‌المراد؛ لطفاً من را برگردانید به همان روزهای بهاری عمر. به روزی که من بودم و حرم زخمی ولی خندان. حرم آرام شما و پسرتان. حرمی که من خشت به خشت، بوی نوه‌ی عزیزتان را استشمام می‌کردم. روی سنگ مرمر کف ایوان آفتاب ملایم صبح افتاده بود. نشستم روی سنگ‌ها. انگار امام بود و من. زانو زدم تا حرف‌های امام در جمع اصحاب را بشنوم. من خیال می‌کنم و در خیال، امام ۵ ساله‌ی این خانه که حالا مرد رشیدی شده می‌آید، سرداب تولدش را جشن می‌گیرد، سامرا از سربازان اسلحه به دست خالی می‌شود، بچه‌ها توی حیاط می‌دوند و می‌خندند. ایستگاه صلواتی می‌زنیم و قربان تا غدیر شیرینی پخش می‌کنیم. آقای راه بلدِ ما؛ «هادی اگر تویی که کسی گم نمی‌شود» بذری بدون عشق تو گندم نمی‌شود! */سامراء-اوّل ِسنهٔ صفر دو

یا أباصالح المهدي أدرکنا؛ یا فارِس الحِجاز أدرکنا و لاتهلکنا. یا أبالقاسم أدرکنا أدرکنا. نجاة منکَ یاسَیدالکریم. نجّنا و خلّصنا بِحق بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم.

آقای حاجی‌زاده شما دیگر چرا شما نباید شهید بشوید من دیگر این یکی را نمی‌توانم... باشد شما خوشحال باش و بخند اما نباید.. شما دیگر نباید آقای حاجی‌زاده‌ی عزیزم...

*/کتاب مخفی #مکتوبة

همان دستان پر قدرت، امروز خیبر یهودیان غاصب را درهم می‌شکند. علی علیه‌السلام هنوز وحشت جهود است. */پاسخ موشکی ایران

هر موشکی که از روی سرمون رد می‌شه و صداش خونه رو می‌لرزونه، صلوات و دعا می‌بندم به کمرش که بره و محکم بخوره اون‌جایی که باید. /*یدالله‌فوق‌ایدیهم

از جلوی گنبد فیروزه رد می‌شدم. اخبار جنگ، موشک، شهادت، فرمانده، بغل گوشم تکرار می‌شد. چشمام رو دوختم بهش و گفتم «بأمانة موسى بن جعفر».. #فیروزه‌ای

«وَلَن ترضَىٰ عَنكَ ٱليَهُودُ وَلَا ٱلنَّصَٰرَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُم...» - ۱۲۰بقره */خاکسپاری دوم بانوی مرگ #مکتوبة

افسانه‌ها را چنان می‌گویند که انگار واقعیت‌اند؛ و واقعیت‌ها را چنان می‌نمایانند که گویی افسانه‌اند...

و درختان هرچه پربارتر، افتاده‌تر..

در شهر راه می‌روی و قلب کوچکت درهم مچاله می‌شود از جهل مردمان..

گرچه بر پیکرمان زخم زیاد است ولی ما چو نخلیم که تا سر نرود جان ندهیم..