امشب، پدر و مادرهای چه علی‌اکبرهایی بیش‌تر از قبل با روضه‌ی امشب سینه‌شون می‌سوزه..

ای کاش من جای تو بودم؛ تو جای من بودی علی..

می‌دونی شب‌ها تو روضه‌ها چی می‌گم با خودم؟ می‌گم ما هر شب فقط برای یه گوشه‌ی یه روضه‌ی روز عاشوراء این‌طور بی‌تاب می‌شیم؛ ولی همه‌ی این ده شب رو با هم جمع کنی می‌بینی تو یه نصف روز اتفاق افتاده.. این‌جاست که همه‌ش می‌گم امان از دل زینب سلام‌الله‌علیها..

"وَلَدي علي" همون‌قدر سوز جگر داره که " بُنَيَّ "...

چاره‌ی دل‌تنگ بودن چیست؟ هیچ!

وَ قِيلَ لَهُ (علیه السلام): كَيْفَ نَجِدُكَ يَا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ؟ فَقَالَ (علیه السلام): كَيْفَ يَكُونُ حَالُ مَنْ يَفْنَى بِبَقَائِهِ، وَ يَسْقَمُ بِصِحَّتِهِ، وَ يُؤْتَى مِنْ مَأْمَنِهِ؟! [+]

بگو عباس! آبی هم نَجُستی بیا برگرد ما چشم انتظاریم..

من هنوزم عاشق این شعرم.. امشب خیلی به یاد شما بودم.. من هنوزم می‌خونم برات که: «جسم تو کامل است ناقص نیست می‌دهد عطر یک بغل گل یاس دستت اما حکایتی دارد رحم الله عمّي العباس..»

یا رحمة الله الواسعة يا رحمة الله الواسعة يا رحمة الله الواسعة يا اباعبدالله...

آن شب چه ذوقی کردم از دیدار رویَت یادت که هست؟ حالا باید کجا ببینمت آقا؟ بگو کجا؟

«خواب نمی‌برد مرا یار نمی‌خرد مرا مرگ نمی‌درد مرا آه چه بی‌بها شدم..»

«چه بگویم نگفته‌ هم پیداست غم این عشق مگر یکی و دوتاست به همم ریخته‌ست گیسویی به همم ریخته‌ست مدت‌هاست..»