‏می‌دانم چرا هیچ‌گاه یاد من نیستی. من زخمی بر روحت به یادگار نگذاشتم که با هر تلنگری یادم بیفتی. انسان به زخم‌ها بیشتر می‌اندیشد تا مرهم‌ها. -ایوان کلیما

‏بی شک اگر دوستت داشت، این چنین غم‌زده نبودی.

-

من از دیار عروسک‌ها می‌آیم از زیر سایه‌های درختان کاغذی در باغ یک کتاب مصور از فصل‌های خشک تجربه‌های عقیم دوستی و عشق... ‌-فروغ فرخزاد

از تو می‌نوشتم،از تویی که مرا نمی‌خواندی.

گاهی می‌خندید و گاه در چنان غمی فرو می‌رفت که انگار سنگین‌ترین غم جهان را بر شانه‌اش حمل می‌کند .

در عجبم که چرا این گونه در دنیا قدم برداشتیم... قدر داشته را نمی دانیم ز دست که می دهیم در به در دنبال آنیم، به خودمان محبت نمی‌کنیم و بعد ها در پی محبت دیگرانیم. آری انسان ذاتا باید از دست بدهد تا بفهمد ، درک کند و در آخر دوباره در پی آن باشد !