ای دیارِ آبی! از میانِ شاخه‌‌ی مستورِ خیال به سراغت می‌آیم.

دلمون تنگ ، یادتیم کلی.

ما در نهایت شبیه چیزهای که نمی‌خواهیم بشویم می‌شویم، نه به خاطر اینکه به طرفشان می‌رویم، تنها به این خاطر که همیشه از آن‌ها دوری کرده‌ایم و یک جایی در نهایت دیگر خسته‌تر از آن بوده‌ایم که بیشتر از آن، از آن‌ها دور شویم و ایستاده‌ایم و نشسته‌ایم و زمانی که به ما رسیده است، دیگر توانی برای رد کردنش نداشته‌ایم و تنها قبولش کرده‌ایم دیگر، و انگار که این سرنوشت تمام چیزهاییست که می‌دانیم که اتفاق میوفتند و تنها نمی‌خواهیم که قبولشان کنیم و همیشه وقتی می‌پذیریمشان که دیگر چیزی از ما باقی نمانده باشد.

وقتی مبلغین مذهب به سرزمین ما آمدند، در دستشان کتاب مقدس داشتند و ما زمین هایمان را داشتیم. 5سال بعد، ما در دست کتاب مقدس داشتیم و آنها زمین هایمان را. - جومو کنیاتا

ز وصال تو خمارم سرمخلوق ندارم. - حضرت مولانا

هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟! در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

@ Annie