بعضی آدما برای موندن ساخته نشدن ، برای دوست داشتن ساخته میشن ؛ نه برای زندگی کردن کنارمون .
میمونن یجایی وسط قلب آدم ، یجا که هیچکی نمیتونه ازش پاکشون کنه ولی هرچی بیشتر بهشون نزدیک میشی بیشتر میفهمی که اونا سهمِ زندگیت نیستن .
تلخه:) اینکه یکیو انقد دوست داشته باشی که نبودش از بودنِ خیلی آدمای دیگه واقعیتر باشه .
بنظرم یسریا مثل زخم نیستن که خوب بشن ، مثل یه تاریکیان که تا آخر باهات میمونن!
نه میکشنت نه ولت میکنن ، فقط یادآوری میکنن بعضی عشقا قرار نیست به رسیدن ختم بشن .
و خب آدم با بعضیا باید تو دلش زندگی کنه،
چون توی دنیای واقعی همهچی خراب میشه.
احساس ، فاصله ، غرور . . و اون چیزی که میتونست اسمش « ما » باشه ، کمکم تبدیل میشه به یه « کاش » !
و بدترین بخشش اینه که تو هنوز دوستش داری ولی دیگه نمیتونی اجازه بدی توی زندگیت بمونه
چون بعضی آدما قشنگن ، عمیقن ، موندگارن اما فقط در حدِ قلب .
نه بیشتر ، نه کمتر ...
_حرفدل