"یلدا ، نام یک فرشته است" یلدا نام فرشته‌ای است ، بالا بلند. با تن‌پوشی از شب و دامنی از ستاره. یلدا نرم‌نرمک با مهر آمده‌ بود. با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیش‌تر بر سر آسمان می‌کشید. تا آدم ها زیر گنبد کبود آرام‌تر بخوابند. یلدا هر شب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه می رفت و لابه‌لای خواب‌های زمین لالایی‌اش را زمزمه می‌کرد. گیسوانش در باد می‌وزید و شب به بوی او آغشته می‌شد. یلدا شبی از خدا پاره‌ای آتش قرض گرفت. آتش که میدانی ، همان عشق است. یلدا آتش را در دلش پنهان کرد تا شیطان آن را ندزدد. آتش در یلدا بارور شد. فرشته ها به هم گفتند:« یلدا آبستن است. آبستن خورشید :) . و هر شب قطره قطره خونش را به خورشید می‌بخشد و شبی که آخرین قطره را ببخشد ، دیگر زنده نخواهد ماند.» فرشته ها گفتند:« فردا که خورشید به دنیا بیاید ، یلدا خواهد مرد.» یلدا همیشه همین کار را می‌کند؛ می‌میرد و به دنیا می‌آورد. یلدا آفرینش را تکرار می‌کند. راستی ، فردا که خورشید را دیدی ، به یاد بیاور که او دختر یلداست و یلدا نام همان فرشته‌ای است که روزی از خدا پاره‌ای آتش قرض گرفت. -عرفان‌نظرآهاری

میروم‌غیب‌شَوَم‌دودشوَم‌نیست‌شوَم میروم‌خاطره‌ای‌تارشوم‌تاکه‌فراموش‌شوم .

یك‌شبی‌گیسوی‌مشکین‌تو‌دیدم‌در‌خواب خوابِ‌آن‌یك‌شب ، یك‌عمرپریشانم‌کرد .

مردن‌فقط‌به‌رفتن‌روحت‌زِجسم‌نیست قلبت‌اگرشکست‌خدارحمتت‌کند .

من‌مفاتیح‌الجنان‌رازیرورویش‌کرده‌ام نیست‌یك‌حرزوُدعااندردوام‌ِوصل‌ِتو .

‌گرعشق‌تومارابه‌جهنم‌بکشاند ، مشتاقِ‌عذابیم‌توکّلت‌علی‌الله .

یعقوب‌نیستم‌که‌صبوری‌کنم‌به‌هجر ای‌شیخ ! پس‌دوباره‌بگیراستخاره‌را .

بی‌گمان‌لحظه‌ی‌خلقِ‌توخداعاشق‌بود صرف‌شد‌پای‌توانگارتمامِ‌هنرش ؛

نالان‌زکرده‌هاوپشیمان‌زگفته‌ها دیدم‌که‌لایق‌تو‌وعشق‌تونیستم -فروغ‌فرخ‌زاد

یارب این دلبر شیرین که سپردی به منش از بس که نُنُر بود سپردم به ننش

بازمی‌پرسی‌چطور‌اینگونه‌شاعرشددلت ؟ تودلت‌راجایِ‌من‌بگذارشاعرمی‌شود .