من بهشتم همه در دیدن خندیدن توست تا تو باشی نشوم خیره به لب های کسی

تقدیر من این بود که در بند تو باشم؛ دیوانه‌ی دیوانه‌ی لبخند تو باشم.

+به لبهایم مزن قفل خموشی که در دل قصه‌ای ناگفته دارم ز پایم باز کن بندگران را کزین سودا، دلی آشفته دارم بیا ای مرد، ای موجود خودخواه بیا بگشای در های قفس را اگر عمری به زندانم کشیدی رها کن دیگرم این یک نفس را منم آن مرغ، آن مرغی که دیریست به سر اندیشه‌ی پرواز دارم سرودم ناله شد در سینه‌ی تنگ به حسرت ها سرآمد روزگارم -فروغ‌فرخ‌زاد

+به لبهایم مزن قفل خموشی که من باید بگویم راز خود را به گوش مردم عالم رسانم طنین آتشین آواز خود را بیا بگشای در تا پر گشایم به سوی آسمان روشن شعر اگر بگذاری‌ام پرواز کردن گلی خواهم شدن در گلشن شعر تنم با بوی عطر آگینش از تو نگاهم با شرر های نهانش دلم با ناله‌ی خونینش از تو ولی ای مرد، ای موجود خودخواه مگو ننگ است این شعر تو ننگ است بر آن شوریده حالان هیچ دانی فضای این قفس تنگ است، تنگ است -فروغ‌فرخ‌زاد

قسمت شاعر همیشه در اسارت بودن است یااسیرقافیه، یاوزن، یاچشمان تو

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی آخر ای ماه تو همدردِ منِ مسکینی - شهریار

زندگی گر هزار بار بود بار دیگر تو، بار دیگر تو -فروغ‌فرخ‌زاد

_

حال بحران زده‌ام معجزه میخواهد و بس؛ مثلاً سر زده یک روز، بیایی، نروی.

زیبایی چشمان تو و خط مدارش بر هم زده یکباره همه کل جهان را

یار عاشق را به روز سخت میباید شناخت ورنه در ایام دیگر، مدعی بسیار هست!

انگشت به دهان مانده‌ام از قاعده‌ی عشق؛ ما یار ندیده تب معشوق کشیدیم.