حال من حال اسیری ست که هنگام فرار یادش افتاد کسی منتظرش نیست نرفت.

دل دادم و دل بستم و دلدار نفهمید رسوای جهان گشتم و آن یار نفهمید

آنچه میخواهم از این عشق همین است فقط تو بمان دور نشو، دیر نیا زود نرو

ارنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد تو که با منی همیشه چه" ترا چه لن ترانی"

شعرمن‌سخت‌صریح‌است‌ولی‌توانگار ساکن‌ِکوچه‌ی‌مشهورِعلی‌چپ‌هستی .

دوستت دارم خیال لطیف دوستت دارم ای امید محال -فروغ‌فرخ‌زاد

آسمان همچون صفحه‌ی دل من روشن از جلوه‌های مهتاب‌ست امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خواب‌ست -فروغ‌فرخ‌زاد

نامت‌آمدبه‌میان،اشکِ‌همه‌شد‌جاری خودمانیم‌عجب‌نام‌قشنگی‌داری.. #آقای‌اباعبداللــہ

+یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند دیده‌ام خیره به ره ماند و نداد نامه‌ای تا دل من شاد کند خود ندانم چه خطایی کردم که ز من رشته الفت بگسست در دلش جایی اگر بود مرا پس چرا دیده ز دیدارم بست هر کجا می‌نگرم، باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده درد عشق است که با حسرت و سوز بر دل پر شررم چیره شده گفتم از دیده چو دورش سازم بی‌گمان زودتر از دل برود مرگ باید که مرا دریابد ورنه دردی‌ست که مشکل برود می‌کشندم چو در آغوش به مهر پرسم از خود که چه شد آغوشش چه شد آن آتش سوزنده که بود شعله‌ور در نفس خاموشش شعر گفتم که ز دل بردارم بار سنگین غم عشقش را شعر خود، جلوه‌یی از رویش شد با که گویم ستم عشقش را -فروغ‌فرخ‌زاد

به خدا در دل و جانم نیست هیچ جز حسرت دیدارش

من که اصرار ندارم تو خودت مختاری یا نرو یا بمان یا نگهت می دارم

در دو چال گونه ات دنیای من جا میشود ، عاشق ِدنیای خویشم لحظۀ خندیدنت .