ای آینه مردم من از این حسرت و افسوس او نیست که بر سینه فشارد بدنم را -فروغ‌فرخ‌زاد

حاضرم در عوض دست کشیدن ز بهشت تو فقط قسمت من باشی و من قسمت تو

بی رمق مانده دلم نای نفس‌هایم باش شانه های تو مرا قرص نگه می‌دارند

خوشم که عشق تو رسوای شهر کرده مرا غمت مباد اگر از چشم خلق افتادم ... -سیدتقی‌سیدی

در سرم غیر هوای تو تمنایی نیست بطلب تا که فقط سیر نگاهت بکنم . .

ازهمان‌روزی‌که‌گفتی‌دوستت‌دارم‌تورا هرکسی‌من‌راکه‌دیده‌گفته‌زیباترشدی .

آسمـان دلِ من ابري و دلجویی نیست هر کجا مینگرم بي تو هیاهویـی نیست ،

شده‌دلتنگ‌شوی‌چاره‌نیابی‌جزاشک !؟ من‌برایش‌چاره‌یافتم،کربلاهست‌وبس؛

گر تن بدهی دل ندهی کار خراب است چون خوردن نوشابه که در جام شراب است گر دل بدهی تن ندهی باز خراب است این بار نه جام است و نه نوشابه شراب است :)

....

«وز پیِ دیدنِ او دادنِ جان کارِ من است..» -حافظ

+ما تکیه داده نرم به بازوی یکدگر در روحمان طراوت مهتاب عشق بود سرهایمان چو شاخه‌ی سنگین ز بار و برگ خامش، بر آستانه‌ی محراب عشق بود من همچو موج ابر سپیدی کنار تو بر گیسویم نشسته گل مریم سپید هر لحظه می‌چکید ز مژگان نازکم بر برگ دستهای تو، آن شبنم سپید گویی فرشتگان خدا در کنار ما با دستهای کوچکشان چنگ می‌زدند در عطر عود و ناله‌ی اسپند و ابر دود محراب را ز پاکی خود رنگ می‌زدند پیشانی بلند تو در نور شمع‌ ها آرام و رام بود چو دریای روشنی با ساق های نقره‌نشانش نشسته بود در زیر پلک های تو رویای روشنی من تشنه‌ی صدای تو بودم که می‌رود در گوشم آن کلام خوش دلنواز را چون کودکان که رفته ز خود، گوش می‌کنند افسانه های کهنه‌ی لبریز راز را آنگه در آسمان نگاهت گشوده گشت بال بلور قوس و قزح های رنگ رنگ در سینه قلب روشن محراب می‌تپید من شعله ور در آتش آن لحظه‌ی درنگ گفتم خموش آری و همچون نسیم صبح لرزان و بی‌قرار وزیدم به سوی تو اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز هم در سینه هیچ نیست به جز آرزوی تو -فروغ‌فرخ‌زاد