گر تن بدهی دل ندهی کار خراب است
چون خوردن نوشابه که در جام شراب است
گر دل بدهی تن ندهی باز خراب است
این بار نه جام است و نه نوشابه شراب است :)
+ما تکیه داده نرم به بازوی یکدگر
در روحمان طراوت مهتاب عشق بود
سرهایمان چو شاخهی سنگین ز بار و برگ
خامش، بر آستانهی محراب عشق بود
من همچو موج ابر سپیدی کنار تو
بر گیسویم نشسته گل مریم سپید
هر لحظه میچکید ز مژگان نازکم
بر برگ دستهای تو، آن شبنم سپید
گویی فرشتگان خدا در کنار ما
با دستهای کوچکشان چنگ میزدند
در عطر عود و نالهی اسپند و ابر دود
محراب را ز پاکی خود رنگ میزدند
پیشانی بلند تو در نور شمع ها
آرام و رام بود چو دریای روشنی
با ساق های نقرهنشانش نشسته بود
در زیر پلک های تو رویای روشنی
من تشنهی صدای تو بودم که میرود
در گوشم آن کلام خوش دلنواز را
چون کودکان که رفته ز خود، گوش میکنند
افسانه های کهنهی لبریز راز را
آنگه در آسمان نگاهت گشوده گشت
بال بلور قوس و قزح های رنگ رنگ
در سینه قلب روشن محراب میتپید
من شعله ور در آتش آن لحظهی درنگ
گفتم خموش آری و همچون نسیم صبح
لرزان و بیقرار وزیدم به سوی تو
اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز هم
در سینه هیچ نیست به جز آرزوی تو
-فروغفرخزاد
- اشکهای نریخته ،
ممکن است انسان را فاسد کند . . .
-
- آدمکش کور | مارگارت اتوود .
تمام روز میخندم، تمام شب یکی دیگهام
من از حالم به این مردم دروغهای بدی میگم
- محمدعلی بهمنی
تا که پرسیدم ز قلبم عشق چیست
در جوابم اینچنین گفت و گریست
لیلی و مجنون فقط افسانهاند!
عشق در دست حسین بن علیست:)
چند گویی قصهٔ ایوب و صبر او؟ بس است!
بیش از این ما صبر نتوانیم آن ایوب بود.
-وحشی بافقی