دیگر دلـی‌ نمانده‍‌ که‌ دلبـر‌ بخوانمت ؛ هجران روی تو دل ما را مذاب کرد .

روح برخواسته از من ته این کوچه بایست . . بیش از این دور شوی از بدنم می‌میرم . .

تقصیرِتوشدشعرم‌اگرمسأله‌سازاست زیبایی ِتوبیشترازحد ِمجازاست ؛

من ارگ بم و خشت به خشتم متلاشی . . تو نقش جهان ، هر وجبت ترمه و کاشی!

لبخند بزن دو چشم بارانی را تجويز بكن "نگاه درمانی" را يك شعله بخند تا به آتش بكشی دانشكده ی علوم انسانی را -حامدعسگری

«بعد از تو شکسته نه، من متلاشی شده‌ام.»

«مى كشد كار من از فكر تو آخر به جُنون..»

هی رد شو از این کوچه و هی دل ببر از ما . . .

در ببندید و بگویید که من جز از او از همه کس بگسستم کس اگر گفت چرا؟ باکم نیست فاش گویید که عاشق هستم قاصدی آمد اگر از ره دور زود پرسید که پیغام از کیست گر از او نیست، بگویید آن زن دیرگاهی‌ست در این منزل نیست -فروغ‌فرخ‌زاد

کاش قلبم درد تنهایی نداشت...

چهره ام هرگز پریشانی نداشت...

برگ های آخر تقویم عشق؛