#اسنادهـــــامـــان ⛔ ماجرای امیرالمومنین خطاب شدن معاویه توسط مغیره؛ ⌛ پس از صلح امام حسن علیه السلام، مغیرة بن شعبة که از سیاستمداران بانفوذ زمان بود، به شام رفت و به معاویه پیشنهاد داد که برای تحکیم قدرتش، در سراسر قلمرو اسلامی او را «امیرالمؤمنین» بنامند و این عنوان در منابر رسمی به‌کار رود. 👈 طبری گزارش می‌کند که مغیره، هنگام دیدار با معاویه، او را با عنوان «یا امیرالمؤمنین» خطاب کرد و این کار سرآغاز رسمیت یافتن این لقب در میان کارگزاران شام شد. ✅ طبری: «دخل المغیرة على معاوية فسلّم وقال: السلام علیک یا أمیرالمؤمنین…» (تاریخ طبری، ج۴) ✅ ابن‌قتیبه نیز تصریح می‌کند که مغیره اولین کسی بود که در حضور بزرگان شام، معاویه را «امیرالمؤمنین» نامید و پیشنهاد داد این عنوان در همه بلاد منتشر شود. 💠  محققان و علاقه‌مندان به پیگیری این موضوع می‌توانند به منابع زیر مراجعه نمایند: 🔆 تاریخ الطبری، ج ۴ 🔆 الامامة و السیاسة ابن‌قتیبه، ج ۱ 🔆 أنساب الأشراف بلاذری ⛅️اَلّلهُمـّ؏َجِّل‌لِوَلیِّڪَ‌الفَرَج‌ واَقِمنابِخِدمَـتِه🤲 #بامسلم‌بمانید‌. #گروه‌فرهنگی‌هنری‌مسلم

#اسنادهـــــامـــان ✏️ سیوطی عالم بزرگ اهل تسنن می‌نویسد: ✅ أول من رشا في الإسلام المغیرة بن شعبة . رشا يرفا حاجب عمر . 👈🏻 اولین کسی که در اسلام رشوه داد همانا مغیره بن شعبه بوده است که به یرفا، حاجب و دربان عمر، رشوه داد. 📚 الوسائل الی معرفة الاوائل، تألیف سیوطی، صفحه ۲۴۹، چاپ دار الآفاق العربیة ⛅️اَلّلهُمـّ؏َجِّل‌لِوَلیِّڪَ‌الفَرَج‌ واَقِمنابِخِدمَـتِه🤲 ❤️#بامسلم‌بمانید‌. #گروه‌فرهنگی‌هنری‌مسلم

#اسنادهـــــامـــان 🔺 یکی از بخش‌های نمایش #هـــــامـــان به تصویر کشیدن تجسّم اعمال بود. 💎حقیقتی که قرآن کریم در مورد آن می‌فرماید: يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللهُ نَفْسَهُ وَ اللهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ [۳۰ آل‌عمران] روزى كه هركس، هر كار نيكى كه انجام داده، حاضر مى‌بيند؛ و آرزو مى‌كند ميان او، و هركار بدى كه انجام داده، فاصله‌ی زمانى زيادى باشد. خداوند شما را از [نافرمانى] خودش، برحذر مى‌دارد؛ و [با اين حال]، خدا نسبت به همه‌ی بندگان، مهربان است. 🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸 یَا ابْنَ مَسْعُودٍ لَا تُحَقِّرَنَّ ذَنْباً وَ لَا تُصَغِّرَنَّهُ وَ اجْتَنِبِ الْکَبَائِرَ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا نَظَرَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ إِلَی ذُنُوبِهِ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ قَیْحاً وَ دَماً یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً. پیامبر (صلی الله علیه و آله) ای فرزند مسعود! هیچ گناهی را خوار و کوچک مشمار و از گناهان کبیره دوری کن؛ چون بنده‌ی خدا وقتی در روز قیامت به گناهانش نگاه کند چشمانش چرک و خون بگرید. خدای تعالی می‌فرماید: یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً. 📚بحارالأنوار، ج۷۴، ص۱۰۳/ مستدرک الوسایل، ج۱۱، ص۳۵۰/ مکارم الأخلاق، ص۴۵۱

#اسنادهـــــامـــان 🔹 جراح بن سنان و مجروح کردن امام حسن علیه‌السلام ✅جراح بن سنان، مردی از بنی اسد و از خوارج بود. او در ماجرای ترور امام حسن بن علی‌علیه السلام در مُظلِم ساباط نقش داشت. وی با در دست داشتن خنجری، در منطقه مظلم، ناحیه ای از ساباط در مدائن، امام حسن مجتبی علیه السلام را مورد ضرب قرار داد که در پی آن، ایشان فریادی برآورده، پس از بی‌هوشی از اسب به زمین افتادند. مردم نیز پس از آن بر جراح شوریدند و او را به قتل رساندند. 📚 «الفتوح لابن اعثم - ابن أعثم - کتابخانه مدرسه فقاهت». lib.eshia.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۹-۰۱. 📚 «نهايه الارب في فنون الادب - النويري - کتابخانه مدرسه فقاهت». lib.eshia.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۹-۰۱. ✅ جراحتی که او بر پای امام وارد نمود، بسیار عمیق بود تا جایی که زخم به استخوان ایشان رسید. 📚 «سفینة البحار و مدینة الحکم و الآثار - القمي، الشيخ عباس - کتابخانه مدرسه فقاهت». lib.eshia.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۹-۰۱. ✅ «وَكَانَ الَّذِي طَعَنَ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ جَرَّاحُ بْنُ سِنَانٍ الأَسَدِيُّ، فَوَقَعَ فِي وَرِكِهِ بِمِشْقَصٍ…» 👈🏻 «کسی که حسن بن علی را با تیر دوشاخه زد و مجروح کرد، جراح بن سنان اسدی بود؛ و تیر در ران او فرو رفت…» 📕 الطبقات الكبرى / ابن سعد / جلد۵ / صفحه ۶۶. ✅ «وَرُمِيَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ فِي صُلْحِهِ مَعَ مُعَاوِيَةَ، فَرَمَاهُ جَرَّاحُ بْنُ سِنَانٍ بِمِشْقَصٍ فِي فَخِذِهِ…» 👈🏻 «در زمان صلح امام حسن با معاویه، جراح بن سنان او را با تیر دوشاخه زد و رانش را مجروح ساخت…» 📚 أنساب الأشراف / بلاذری / جلد سوم / صفحه ۲۷