- آوینی ِدرونم هی تو گوشم میگه اینجا اسمش زمین نیست ؛
سیارۀ رنج ِ؛ تکرار کن ! سیارۀ رنج .
شب
فلسفهش نمیدونم چیه ؛
که تا شب میشه و ساعت
از ۱۲ که میگذره ؛
حجم ِعظیمی از بغض و
دلتنگی و هجوم ِافکار و مرور ِخاطرات و
فکرای آینده و..
سرازیر میشه به وجودت..
هدایت شده از مُنیب ؛
نمیدونم چرا و به چه دلیل
ولی من عاشق خوندن
و دیدن روزمره های آدمای رندومم
واقعا یکی از کارهای
مورد علاقه ام به حساب میاد .