ما التیام یافته‌ی امید های بند خورده‌ایم...

این روزا خیلی خستم و خیلی کم آورده و داغون

-قوی بودن خسته ، گوشه گیر و بی حوصله ام کرده است...

ما بودیم‌ واَندوهی مُداوم که گاه در پسِ تبسمی کوتاه از یادمان می‌رفت.

سلام بر خانه‌ی آمنه، بر نزول آیات رحمت، و بر شمس طلوع کرده در گهواره که در پرتوی رسالتش مسیحِ دختران زنده به گور شد!

زن های خاورمیانه از هرچه خالی باشند در سه چیز غنی‌اند؛ چشم های زیبا، غم های همیشگی و شُجاعت ناگزیر...

چقدر تنهام.

بیاین تجربه هاتون رو از تابستون امسال بنویسید. چی یاد گرفتین؟! تجربه‌‌ای که کسب کردین چی بود؟! بزرگ تر شدین یا کودک درونتون رو پرورش دادین؟ تجربه‌ی مفیدی بوده یا نه؟!

+وقتی عصبی هستی چیکار میکنی؟! _می‌خوابم. +ناراحتی چی؟! _می‌خوابم. +غم عالم و آدم رو سرت سواره؟ _می‌خوابم دیگه. +وقتایی که زندگی سخته و دلت تنگ شده؟! _بازم میخوابم خب. +حتما وقتایی که خوشحالی بیدار می‌مونی. _نه، اون موقع هم می‌خوابم که به شادی عادت نکنم بعد ضد حال بخورم.

اینجا قم به یاد همه هستم به خصوص بروبچه های سید ابی-معشوقه افتاب گردون-حریم ریحان-طرید-محب او*

و بار به قربونِ دلِ سرشار از لطفِ حنا💛✨