تمرین برا چابکی ضربات پا ۳۰ثانیه استارت ضربه هیزا(زانو) ۴۰ثانیه استراحت @msdbri

اسطوره ها ساخته استمرارن نه استعداد @msdbri

دوستدارم یه متنی بنویسم برای بیان و تثبیت احساسم در مورد مربی گری خودم و رفقایی که بعد از مدتی کاراته کار کردن، میزارن کنار یا تغییر رشته و سبک میدن 🔹اول اینکه وظیفه خودم میدونم اولین چیزی که یاد بدم به هنرجو که کف کاراته هست اطاعت پذیری و ادب و نظم

هنرجویی که میخاد دیگه کلاس نیاد یا دیر سر کلاس بیاد یا فقط یه جلسه نیاد باید من انقدر بهش یاد داده باشم که به هر دلیل و مشکلی هست ایراد نداره ، اصلا نیاد ولی اطلاع بده من(مربی) باید به شاگرد بگم که آقااا این کلاس برای شماست و تصور کن فقط مربی هست و شما( یه شاگرد) اگه نمیخایی بیایی خیلی منطقی بیا بگو نمیام، اوس تمام و مربی هم نباید فکر کنه که هر کی با من هست، موفق میشه و هر کلاس و ورزشی غیر من، مسیر بدبختیه

نکته بعدی من، شاگردام رو حاصل تلاش و عمرم نمیدونم که با جدا شدنشون احساس خسران کنم من خیال میکنم علمی دارم که زکاتشو سر کلاس میدم و البته پولش رو هم‌میگیرم کسی هم که علاقه داشته باشه پولش رو میده یاد میگیره من تلاش میکنم با بیان خوب این علم رو انتقال بدم و از خداوند میخام که زبان مارو در این امر گویا کنه

مگه چند نفر قراره قهرمان بشن!! قطعا خیلی کم چه بسیار قهرمانایی که با من سفر رومانی، روسیه، قزاقستان، ژاپن اومده بودن ولی الان کاراته رو گذاشتن کنار طرف ده ها میلیون خرج مسابقه کرده اومده کشور خارجی بعد کاراته رو میزاره کنار راحت

مسیر زندگی هر کسی تلاطم خاص خودشو داره بعضیا از مسابقه اولی که شرکت میکنن مقام میارن بعضیا نه، باید ۱۰تا مسابقه پشت هم برن تا توی مسابقه ۱۱ مقام بیارن و بعدش شروع دوران قهرمانیشون باشه بعضیا باید یه دوره کلا بزارن کنار ورزشو دور از ورزش باشن و بفهمن بدون ورزش چه شکلی میشن تا بیشتر قدر ورزشو بدونن مثلا خودم بدون ورزش سنگین یه موجود فاقد اعتماد به نفس و سیب زمینی میشم که شاید به راحتی دست به هر فساد راحت الوصولی بزنم و هیچ عکس العمل لازمی به اتفاقات اطرافم نداشته باشم و آسته برم آسته بیام تا گربه شاخم نزنه و بتونم یه زندگی کلاغ وارانه ایی داشته باشم نبود ورزش برای من واقعا همچین زندگی لجنی هستش حتی یک روز شمارو نمیدونم خسرو شما هستید و بدن هم به ظاهر برای خودتونه

اما نکته مهم چهارچوب ها باید رعایت بشه و چهارچوب شکن ها باید فرق کنن با قانون مدارها کسی که اطاعت پذیر نیست همون بهتر که نباشه شاگردی که میبری مسابقه باید احترام گذاشتن بلد باشه و اگه همه ش معترض باشه و به جای اینکه حقش رو وسط زمین بگیره میاد بیرون و میخاد با حرف زدن بگیره همون بهتر که نباشه کلاسی که مربی اجازه بده هر شاگردی بیاد، عقاید و افکار مختلفش رو ترویج بده همون بهتر که کل کلاس نباشه کلاسی که مربی به شاگرد اجازه میده هر‌آهنگی با باند صوت باشگاه بزاره و میترسه به شاگرد یه چیزی بگه و بهش بربخوره همون بهتر که نباشه شاگرد عبد مربی نیست ولی سر کلاس، مربی،فرمانده ست و شاگرد باید اطاعت کردن بلد باشه

نکته تقریبا آخر مربی با تفکر و بیان ش پیشرفت میکنه و شاگرد با آموزش دیدن این وسط شاگرد بیشتر داره سود میبره سعی کنیم همیشه خودمونو شاگرد ببینیم و در جستجوی علم و پیشرفت خیلیا مربی میشن فقط ادعاشونه که سقفو سوراخ میکنه و‌ واقعیت برعکسشو ثابت میکنه دنیای مربی گری خوب نیست دنیای مسابقه خوبه چون توی دنیای مسابقه، وقت برا حرف زدن نداری تمام تلاشتو میکنی که پیشرفت کنی تا یهو باخت ندی اگه باخت هم دادی بیشتر انگیزه میگیری که پیشرفت کنی

برا همین بیشتر دوستدارم خودم رو یه فایتر بدونم که مطالبی که به دست میاره رو باهاتون به اشتراک میزاره تا یه مربی