🔰 از «تنگه هرمز» تا «مسیر بالکان»: لزوم فعال‌سازی تمام اهرم‌های چانه‌زنی ایران 1⃣ سیاست بین‌الملل، عرصه موازنه قدرت و مبادله منافع است، نه تعارفات دیپلماتیک. طی چند دهه گذشته، جبهه غربی از تمام ابزارهای موجود برای اعمال فشار بر جمهوری اسلامی ایران بهره برده است؛ از تحریم‌های بی‌سابقه اقتصادی و فشارهای حقوق بشری گرفته تا ابزارسازی از سازمان‌های بین‌المللی. در قبال چنین رویکرد خصمانه‌ای منطق حکم می‌کند که ایران نیز تمام مزیت‌های ژئوپلیتیکی، امنیتی و ترانزیتی خود را به «اهرم فشار» و ابزار چانه‌زنی فعال تبدیل کند تا توازن قدرت در تحریم‌زدایی و حفظ امنیت ملی برقرار شود. 2⃣ در جنگ تحمیلی سوم، از کنترل بر تنگه هرمز و شریان انرژی جهان، به عنوان یکی از برجسته‌ترین ابزارهای بازدارندگی کشور رونمایی شد و اهمیت حیاتی آن به تدریج در محاسبات طرف غربی نهادینه خواهد شد. اما تنها نباید در این حوزه متوقف شد و از سایر برگ‌های برنده ایران چشم پوشید. ژئوپلیتیک ایران مملو از نقاط اتکایی است که عدم بهره‌برداری از آن‌ها، غربی‌ها را به ادامه سیاست فشار یک‌جانبه واخواهد داشت. 3⃣ یکی از هرمز‌های خفته در ایران، بخشی از مسیر بالکان است.مسیر بالکان (Balkan Route) کوتاه ترین، قدیمی‌ترین و اصلی‌ترین شاهراه زمینی ترانزیت مواد مخدر (به‌ویژه هروئین و مواد افیونی) از افغانستان به سمت اروپا است. این مواد از مبدا افغانستان وارد ایران شده و با عبور از جغرافیای وسیعی از ایران وارد ترکیه و از آنجا به اروپا سرازیر می‌شود. ایران سال‌هاست با نثار هزاران شهید و هزینه‌های هنگفت مالی، نقش «دیوار امنیتی اروپا» را ایفاء کرده و به تنهایی بیش از ۷۰ درصد کشفیات تریاک در جهان را به صورت سالانه به خود اختصاص می‌دهد. در مقابل، اروپا نه‌تنها از ارائه ابتدایی‌ترین تجهیزات کشفیات مانند اسکنرهای پیشرفته و سگ‌های مواد‌یاب به بهانه تحریم‌ها خودداری کرده، بلکه با محکومیت احکام قضائی در قبال قاچاقچیان، ساختار قضایی ایران را هدف هجمه‌های حقوق بشری قرار داده است!! اگر دولت‌های غربی به دنبال «نرمال‌سازی» رفتارهای ایران بر اساس استانداردهای بین‌المللی هستند، بهترین نقطه برای نرمال شدن همین‌جاست. دلیلی ندارد ایران هزینه‌های سنگینِ مبارزه، مجازات و اعدام قاچاقچیانی را بدهد که قصد توزیع مواد در داخل کشور را ندارند و هدفشان ترانزیت به اروپا است. هوشمندانه‌ترین گام، کاهش سطح مبارزه به استاندارد متعارف بین‌المللی- بلکه به دلیل تحریم‌ها و نبود تجهیزات کافی پایین‌تر از نُرم جهانی- و توقف هزینه‌کردهای یک‌جانبه برای امنیت اروپا است. 4⃣ ابزار مهم دیگر، مدیریت موج‌های مهاجرت است. ایران به عنوان سپر بلای اروپا در برابر گسیل میلیون‌ها پناهجو از مرزهای شرقی عمل کرده است. طرف اروپایی باید بداند که ثبات کنترل مرزی در ایران، یک متغیر رایگان نیست. اگر ایران در سیاست‌های ترانزیتی و سخت‌گیری‌های مرزی خود در قبال مهاجران غیرقانونی تجدیدنظر کند، کشورهای اروپایی خیلی زود متوجه خواهند شد که تمام قاره‌شان می‌تواند به سرنوشت این روزهای اسپانیا و کشورهای حاشیه مدیترانه در مواجهه با بحران‌های مهاجرتی دچار شود. در کنار این دو حوزه، امنیت خطوط ترانزیت کالایی و تجاری، امنیت پایدار صادرات نفت به اروپا و مبارزه با هسته‌های تروریسم در منطقه نیز از دیگر مزیت‌هایی هستند که غرب بدون پرداخت هزینه‌ای قابل توجه از ثمرات آن بهره‌مند شده و امنیت نسبی‌ پایتخت‌ و شهرهای خود را به دست آورده است. 5⃣ امروز با تهدیدهای روزافزون آمریکا و همکاری پیدا و پنهان کشورهای غربی، وقت آن رسیده است که ایران مجموعه‌ای جامع از ابزارهای خود را - از قاچاق مواد مخدر توسط شبکه‌های سازمان‌یافته و مهاجرت گرفته تا امنیت ترانزیت و مبادلات منطقه‌ای و مبارزه با تروریسم - در یک بسته چانه‌زنی یکپارچه قرار دهد. تا زمانی که غرب برای خدمات امنیتی ایران هزینه‌ای نپردازد و جنگ علیه ایران را پایان ندهد و فشار تحریم‌ها را حفظ کند، دلیلی برای ارائه یک‌طرفه این خدمات وجود ندارد. ✍ میز تخصصی و رسانه‌ای جنگ، اندیشکده مستعدان 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

💠 درراستای یادداشت پیشین: اروپایی‌ها حتی از ساقِ پای فوتبالیست‌ها و جذابیتی که بر زمین چمن خلق می‌شود، یک «اهرم فشار و ابزار چانه‌زنی» می‌سازند و نهادی مثل فیفا را وادار به عقب‌نشینی و تمکین می‌کنند. این یک پیام روشن دارد: هیچ مزیتی نباید بلااستفاده بماند. قابل قبول نیست که رقیب از ساده‌ترین ابزارهای نرمِ خود «اهرمِ فشار» بسازد، اما ما در تبدیلِ ظرفیت‌های بی‌نظیر و استراتژیکِ کشور به کارت‌های چانه‌زنی روی میز سیاست، دچار تردید باشیم. افزایش قدرت، نتیجه‌ی نقد کردنِ همین مزیت‌هاست. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 آمریکا برای بازسازی ذخایر خالی‌شده‌ی تسلیحات پیشرفته‌اش، شدیداً به «عناصر خاکی نایاب»وابسته است؛ زنجیره‌ای که تامین کننده‌ی اصلی و تقریبا انحصاری آن چین است. دیپلماسی هوشمند با هم‌پیمانان، صدور بیانیه‌های کلی و محکوم‌کردن‌های کم‌اثر نیست؛ بلکه مطالبه‌ی روشن، مشخص، عینی و توام با واقع‌گرایی همین اهرم‌هاست. دیپلماسی فعال یعنی مطالبه‌ی شفاف و همراه با اقناع پکن برای ایجاد تأخیر چندماهه یا یک‌ساله در تحویل این عناصر حیاتی به آمریکا. هم شدنی است و هم موثر #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 جنگ تحمیلیِ سوم و شهادت رهبر عزیزمان، حال‌و‌هوای اربعین امسال را متفاوت کرده است. این روزها از بلندگوهای مواکبِ عراقی، دقیقاً همان رجزهایی شنیده می‌شود که در تجمعاتِ داخل کشور طنین‌انداز است. حسین (ع) بار دیگر معجزه کرد و دل‌های دو ملتِ ایران و عراق را در مبارزه با یزیدیانِ زمان محکم‌تر و هم‌پیمان‌تر از گذشته ساخت. این هم‌صدایی، نشانِ یک‌پارچگیِ کاملِ مردمان خطه‌ی مقاومت است که از برکات خون حسین (ع) و فریاد زینب(س) است: «فَکِد کَیْدک وَاسْعَ سَعْیک و ناصِبْ جُهْدَک فوالله لا تمحُو ذکرنا» #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 امتدادِ سیاهیِ عصر عاشورا، به روشنایی و شکوهِ اربعین می‌رسد. این مسیر، نه با تسلیم و خاموشی، بلکه با صبرِ فعال، بصیرتِ نافذ و مبارزهٔ سخت و نرمِ امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) طی شد؛ آن‌چنان‌که حتی در سنگین‌ترین ساعاتِ اسارت نیز لحظه‌ای ناامیدی به دل راه ندادند و حماسهٔ حسینی را به فرداهای روشنی چون امروز متصل ساختند. #کوجنگ #اربعین اندیشکده مستعدان

💠 اقتدارِ نظامی در میدان، مهمترین ضلع ساختنِ قدرتِ ملی است ولی تمام آن نیست؛ تثبیت دستاوردهای این اقتدار، مستلزم تبدیلِ «تحمیلِ عملیاتی» به «تثبیتِ حقوقی» است تا در لایه‌های سیاسی کاملاً نقد و تثبیت شود. دیپلماسیِ هوشمند یعنی تبدیلِ دست‌ پُرِ نیروهای مسلح به اسناد و توافقاتِ منطقه‌ای و بین‌المللی و مشروعیت‌بخشی حقوقی به آن. در همین چارچوب، گفت‌وگو با عمان و حتی دیگر همسایگان گامی رو به جلو و در برخی مواقع اقدامی لازم است؛ به این شرطِ حیاتی که خروجیِ روی میز، چیزی جز تثبیتِ رسمی و چندلایه‌ی حاکمیت ایران بر تنگهٔ هرمز نباشد. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

🔰 سخنی بی‌تکلف با انقلابی‌های عزیز: چرا تضعیف مسئولان، جان رهبرمان را به خطر می‌اندازد؟ ✍ حجت‌الاسلام میثم رستمی 1⃣ اگر نگاهی به اتاق‌های فکر دشمن بیندازیم، متوجه می‌شویم آن‌ها اقدامات خود را بر اساس «اشاره‌ها و نشانه‌هایی» طراحی می‌کنند که از داخل جامعه ما می‌گیرند. یکی از بزرگ‌ترین خطاهایی که گاهی از سرِ هیجان یا دغدغه‌مندی مرتکب می‌شویم، پررنگ‌کردن اختلافات و القای «حاکمیت دوگانه» است؛ یعنی این تصویر را بسازیم که گویا مسیر مسئولان کشور از مسیر رهبری جداست و ایده‌ی مقاومت و ایستادگی تنها در نگاه ولی جامعه یا حداکثر نیروهای رزمنده وجود دارد و دیگر مسوولان ایده‌ی سازش بر سر دارند. 2⃣ شاید در نگاه اول تصور کنیم شعاردادن علیه این و آن مسئول، نشان‌دهنده انقلابی‌گری است؛ اما واقعیتِ میدان چیز دیگری است. دشمن بر اساس فرمول هزینه و فایده، حساب‌ و کتاب می‌کند. وقتی ما این‌طور نشان دهیم که تنها رهبری در خط مبارزه ایستاده‌اند و مابقی مسئولان سازِ دیگری می‌زنند، دشمن به این طمعِ بزرگ می‌افتد که با «حذف رهبری»، کارِ انقلاب تمام می‌شود و بقیه مسئولان کوتاه خواهند آمد! همین تحلیل اشتباه در ذهن دشمن، انگیزه ترور و خباثت را برایشان صدچندان می‌کند. 3⃣ اما اگر عکسِ این اتفاق بیفتد چه می‌شود؟ اگر از داخل کشور این پیامِ محکم صادر شود که همه مسئولان—با هر سلیقه‌ای—در خطِ واحدِ ایستادگی در برابر دشمن قرار دارند، محاسبات حریف کاملاً برهم می‌ریزد. وقتی دشمن ببیند تمام ساختار کشور یک‌صدا و مستحکم است، می‌فهمد که با حذف یک شخص، مسیر این ملت و نظام ذره‌ای تغییر نمی‌کند؛ در نتیجه، ایدهٔ شومِ ترور بی‌خاصیت شده و خطر ترور رهبر عزیزمان کمتر می‌شود. از این نگاه است که باید هر سخن انقلابی از هر مسوولی در خیابان بازتاب داده شود تا دشمن به طور کامل مایوس شود. دقیقا همان کاری که حاج‌قاسم شهید کرد و فریاد برآورد حاضر است دست رئیس‌جمهور وقت را بابت یک موضع علیه استکبار ببوسد. با همین ملاک باید از مواضع شجاعانه و قاطعانه وزیر محترم اقتصاد علیه آمریکا تقدیر کرد و آن را منتشر نمود، بدون آن که نیاز باشد با افکار اقتصادی او هم‌نظر باشیم. 4⃣ به نظر نویسنده آقای عراقچی هم می‌خواست در مصاحبه جنجالی‌اش درباره ترور رهبری همین کار را انجام دهد و بگوید با حذف رهبری سیستم دچار فروپاشی نمی‌شود و همان دست‌فرمان انقلابی ادامه خواهد داشت. تا بدینگونه دشمن را از طمع تغییر نظام به وسیله حذف رهبری ناامید سازد؛ هرچند آن صحبت به دلیل بیانِ ناقص و تفسیرهای ناقص‌تر باعث سوءتفاهم شد. 5⃣ انقلابی‌های عزیز و خط مقدم این روزهای ایران و جمهوری اسلامی! هر شعاری در خیابان که بوی تفرقه بدهد، در واقع خشابِ سلاح دشمن را برای هدف‌گرفتنِ خیمه ولایت پرتر می‌کند. حفظ جانِ رهبری، پیش از هر چیز نیازمند هوشمندی، صبوری و نمایشِ یکپارچگیِ تمامِ کشور در خط مبارزه است. بشخصه یقین دارم پشت پرده‌ی القای اختلاف و دوگانگی در سطح حاکمیت، با چند واسطه به سرویس‌های جاسوسی بیگانه و نیز بدخواهان انقلاب می‌رسد که سعی می‌کنند از احساسات پاک و به حقِ انقلابی‌ها سوء استفاده کنند. تبعیت از ندای رهبری در حفظ وحدت و دلسوز دانستن مسوولان و تداوم اعتماد به آنان باطل‌السحر این نقشه‌های شیطانی است و صد البته این رویکرد با انتقاد سازنده و دلسوزانه و پیگیری مطالبات رهبر معظم انقلاب قابل جمع است. 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

💠 دستورالعمل «سن‌رمو» (۱۹۹۴) - با وجود غیر الزامی بودن- به‌عنوان معتبرترین مرجعِ حقوقِ عرفیِ نبرد دریایی شناخته می‌شود. طبق این مقررات، در شرایط جنگی، قوانین زمانِ صلح کنار می‌رود و حقوقِ مخاصمات مسلحانه حاکم می‌شود. بر اساس بند ۶۷(ه) همین دستورالعمل، هر کشتی تجاریِ بی‌طرفی که زیر سایه و اسکورتِ نظامی آمریکا حرکت کند، رسماً هدفِ مشروع و قانونیِ آتشِ ایران خواهد بود. بنابراین سایه‌ی اسکورت آمریکایی برای شناورها بیشتر از آن‌که چتر امنیتی باشد، امضای حکم انهدام آن‌ها در آتش خلیج فارس است. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 رژیم «عبور ترانزیتی» در کنوانسیون حقوق دریاها (UNCLOS )، اصلی‌ترین مستمسک برای سلب حق عوارض و محدودسازی حاکمیت ایران بر تنگهٔ هرمز است. اما این ادعا از سه جهت قابل مناقشه است: ۱. عدم الزام‌آوری برای ایران: ایران این کنوانسیون را در مجلس تصویب نکرده و طبق حقوق بین‌الملل، هیچ معاهده‌ای برای کشور ثالث تعهدساز نیست. ۲. فقدان صبغهٔ عرفی: برخلاف ادعای غرب، عبور ترانزیتی هرگز به «عرف مسلّم بین‌المللی» تبدیل نشده است. چنان‌که پروفسور تاناکا (حقوق‌دان برجستهٔ دریاها) تأکید می‌کند، هیچ رویه‌ی یکپارچه و «عقیده‌ی حقوقیِ فراگیری» برای عرفی دانستن آن وجود ندارد. ۳. تناقض آشکار آمریکا: طنز ماجرا اینجاست که خودِ ایالات متحده نیز هرگز به این کنوانسیون نپیوسته؛ آمریکا چگونه به قانونی متوسل می‌شود که خودش حاضر به پذیرش رسمی آن نشده است؟ 👈 این ابهام و خلأ‌های حقوقی، قدرت چانه‌زنی حقوقی ایران را برای برهم زدن بازی و تثبیتِ حقوقِ حاکمیتیِ خود بر تنگه دوچندان می‌کند #کوجنگ اندیشکده مستعدان

🎥 *وزیر صهیونیست: باید اقتصاد ایران را به زانو دربیاریم* اهمیت تدابیر اقتصادی از سوی مسئولین و مردم ———~———~—🆔—~——~——— 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

🔰 شاهکار خاموش (روایتی بر پایه‌ی واقعیت‌های تاریخی) پرده اول: تنگنا شب بود و اتاق فرماندهی در حوالی خطوط مقدم، غرق در بوی کاغذ، دود چراغ و اضطراب نبردی نابرابر. سال‌های دهه شصت می‌گذشت؛ خرمشهر زیر آتش می‌سوخت و خلیج فارس در انحصار ناوهای غاصب غربی بود. در آن روزهای قحطیِ سیم‌خاردار، حریف به سلاح‌های پیشرفته‌تری مجهز بود و یک دنیا پشتش بود و اینجا، همه‌چیز بوی تحریم و محدودیت می‌داد. در میان رفت‌وآمدِ نگرانِ فرماندهان، مردی با لباس رزمِ ساده، روی نقشه‌های بزرگ نظامی خم شده بود. او نه یک ژنرالِ آکادمیک تحصیل‌کرده در غرب بود و نه یک فرماندار نظامی کلاسیک؛ اما افق نگاهش دوخته به فرداهای دور بود. پرده دوم: ریل‌گذاری در همان روزهایی که همه برای خرید چند قطعه یدکی هواپیما دست به دامن این و آن می‌شدند، او به حقیقت تلخی پی برد: «تسلیحاتی که کلیدش دست دیگری است، امنیت نمی‌آورد؛ این وابستگی، اراده یک ملت را زنجیر می‌کند.» جنگ که تمام شد، فشارها برای پیاده‌سازی الگوهای کلاسیک اوج گرفت. مشاوران و فرماندهان سنتی با جداول پیچیده آمدند: «برای مهار قدرت آمریکا، باید میلیاردها دلار خرج کنیم، جنگنده‌های پیشرفته بخریم و صنایع هوایی کلاسیک بسازیم.» اما او خط بطلانی روی تمام آن محاسبات تکراری کشید. او رو به مهندسان و فرماندهان جوان کرد و یک پیشنهاد جسورانه داد. منطقش ساده، اما ساختارشکن بود: «ساخت هواپیما را به ارتش بسپارید. شما بروید سراغ موشک.» مخالفت‌ها کم نبود. خیلی‌ها موشک را ابزاری کور و غیرقابل اتکا در برابر بزرگ‌ترین تکنولوژی‌های نظامی دنیا می‌دانستند. اما ساخت موشک از نقطه‌ی صفر آغاز شد. فشارها برای خرید موشک‌های آماده‌ی خارجی بالا گرفت. همه موافق بودند جز او. با قاطعیت ایستاد و خرید خارجی را ممنوع کرد: «آنچه امروز راحت به شما می‌فروشند، روز مبادا شریان حیاتتان خواهد شد. دستتان باید در جیب خودتان باشد.» پرده سوم: نظارت از نزدیک روزها و شب‌ها در سوله‌های نیمه‌تاریک و کارگاه‌های زیرزمینی گذشت. آن مردِ خبره فقط دستور نمی‌داد؛ بلکه شخصاً میان جوانان هوافضا می‌رفت، روی طرح‌ها خم می‌شد و جزئی‌ترین دقایق فنی را چک می‌کرد. وقتی موشک‌ها ساخته شدند و به مقصد رسیدند، او قانع نشد و روی نقطه‌ی حیاتی‌تری دست گذاشت: دقت بالا. می‌گفت: «موشکی که دقیقاً بر سر هدف فرود بیاید، معادلات قدرت را برهم می‌زند و با اهداف ما نیز سازگارتر است.» پرده چهارم: اوج ظرافت وقتی نخستین موشک‌های نقطه‌زن آزمایش شدند، فرمان کوتاه اما تاریخی او صادر شد: «حالا بروید سراغ تولید انبوه.» اما طراحی این معمار ناپیدا ابعاد شگفت‌انگیز دیگری هم داشت. ابرقدرت‌ها با ناوهای چند میلیارد دلاری، هواپیماهای رادارگریز و پدافندهای گران‌قیمتی مثل «پاتریوت» و «گنبد آهنین»، خود را شکست‌ناپذیر می‌دیدند. آن‌ها آسمان و دریا را ملک طلق خود می‌دانستند. درست در همین نقطه بود که نبوغ اصلی این استراتژیست رو شد. دستور احیاء و تولید انبوه پرنده‌های بی‌سرنشین صادر شد. سناریوی نبرد به شکل حیرت‌انگیزی تغییر یافت. یک سو، ابرقدرتی با ناوهای عظیم و تسلیحات ده‌ها میلیارد دلاری ایستاده بود و در سوی دیگر، کشوری تحریم‌شده با انبوهی از موشک‌های نقطه‌زن و پهپادهای کم‌هزینه اما هوشمند. این همان پاشنه آشیل تسلیحات گران‌قیمت است: تسلیحات ارزان‌قیمتِ انبوه. ریاضیات نبرد ساده اما هوشمندانه بود: وقتی دشمن مجبور باشد برای انهدام یک پهپاد چند ده هزار دلاری یا یک موشک بومی، سامانه‌های پدافندیِ چند میلیون دلاری خود را خالی کند، ذخایرش خیلی زودتر از آنچه فکرش را بکند ته می‌کشد. ادامه در پست بعدی👇 اندیشکده مستعدان