💠 درراستای یادداشت پیشین: اروپایی‌ها حتی از ساقِ پای فوتبالیست‌ها و جذابیتی که بر زمین چمن خلق می‌شود، یک «اهرم فشار و ابزار چانه‌زنی» می‌سازند و نهادی مثل فیفا را وادار به عقب‌نشینی و تمکین می‌کنند. این یک پیام روشن دارد: هیچ مزیتی نباید بلااستفاده بماند. قابل قبول نیست که رقیب از ساده‌ترین ابزارهای نرمِ خود «اهرمِ فشار» بسازد، اما ما در تبدیلِ ظرفیت‌های بی‌نظیر و استراتژیکِ کشور به کارت‌های چانه‌زنی روی میز سیاست، دچار تردید باشیم. افزایش قدرت، نتیجه‌ی نقد کردنِ همین مزیت‌هاست. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 آمریکا برای بازسازی ذخایر خالی‌شده‌ی تسلیحات پیشرفته‌اش، شدیداً به «عناصر خاکی نایاب»وابسته است؛ زنجیره‌ای که تامین کننده‌ی اصلی و تقریبا انحصاری آن چین است. دیپلماسی هوشمند با هم‌پیمانان، صدور بیانیه‌های کلی و محکوم‌کردن‌های کم‌اثر نیست؛ بلکه مطالبه‌ی روشن، مشخص، عینی و توام با واقع‌گرایی همین اهرم‌هاست. دیپلماسی فعال یعنی مطالبه‌ی شفاف و همراه با اقناع پکن برای ایجاد تأخیر چندماهه یا یک‌ساله در تحویل این عناصر حیاتی به آمریکا. هم شدنی است و هم موثر #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 جنگ تحمیلیِ سوم و شهادت رهبر عزیزمان، حال‌و‌هوای اربعین امسال را متفاوت کرده است. این روزها از بلندگوهای مواکبِ عراقی، دقیقاً همان رجزهایی شنیده می‌شود که در تجمعاتِ داخل کشور طنین‌انداز است. حسین (ع) بار دیگر معجزه کرد و دل‌های دو ملتِ ایران و عراق را در مبارزه با یزیدیانِ زمان محکم‌تر و هم‌پیمان‌تر از گذشته ساخت. این هم‌صدایی، نشانِ یک‌پارچگیِ کاملِ مردمان خطه‌ی مقاومت است که از برکات خون حسین (ع) و فریاد زینب(س) است: «فَکِد کَیْدک وَاسْعَ سَعْیک و ناصِبْ جُهْدَک فوالله لا تمحُو ذکرنا» #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 امتدادِ سیاهیِ عصر عاشورا، به روشنایی و شکوهِ اربعین می‌رسد. این مسیر، نه با تسلیم و خاموشی، بلکه با صبرِ فعال، بصیرتِ نافذ و مبارزهٔ سخت و نرمِ امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) طی شد؛ آن‌چنان‌که حتی در سنگین‌ترین ساعاتِ اسارت نیز لحظه‌ای ناامیدی به دل راه ندادند و حماسهٔ حسینی را به فرداهای روشنی چون امروز متصل ساختند. #کوجنگ #اربعین اندیشکده مستعدان

💠 اقتدارِ نظامی در میدان، مهمترین ضلع ساختنِ قدرتِ ملی است ولی تمام آن نیست؛ تثبیت دستاوردهای این اقتدار، مستلزم تبدیلِ «تحمیلِ عملیاتی» به «تثبیتِ حقوقی» است تا در لایه‌های سیاسی کاملاً نقد و تثبیت شود. دیپلماسیِ هوشمند یعنی تبدیلِ دست‌ پُرِ نیروهای مسلح به اسناد و توافقاتِ منطقه‌ای و بین‌المللی و مشروعیت‌بخشی حقوقی به آن. در همین چارچوب، گفت‌وگو با عمان و حتی دیگر همسایگان گامی رو به جلو و در برخی مواقع اقدامی لازم است؛ به این شرطِ حیاتی که خروجیِ روی میز، چیزی جز تثبیتِ رسمی و چندلایه‌ی حاکمیت ایران بر تنگهٔ هرمز نباشد. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

🔰 سخنی بی‌تکلف با انقلابی‌های عزیز: چرا تضعیف مسئولان، جان رهبرمان را به خطر می‌اندازد؟ ✍ حجت‌الاسلام میثم رستمی 1⃣ اگر نگاهی به اتاق‌های فکر دشمن بیندازیم، متوجه می‌شویم آن‌ها اقدامات خود را بر اساس «اشاره‌ها و نشانه‌هایی» طراحی می‌کنند که از داخل جامعه ما می‌گیرند. یکی از بزرگ‌ترین خطاهایی که گاهی از سرِ هیجان یا دغدغه‌مندی مرتکب می‌شویم، پررنگ‌کردن اختلافات و القای «حاکمیت دوگانه» است؛ یعنی این تصویر را بسازیم که گویا مسیر مسئولان کشور از مسیر رهبری جداست و ایده‌ی مقاومت و ایستادگی تنها در نگاه ولی جامعه یا حداکثر نیروهای رزمنده وجود دارد و دیگر مسوولان ایده‌ی سازش بر سر دارند. 2⃣ شاید در نگاه اول تصور کنیم شعاردادن علیه این و آن مسئول، نشان‌دهنده انقلابی‌گری است؛ اما واقعیتِ میدان چیز دیگری است. دشمن بر اساس فرمول هزینه و فایده، حساب‌ و کتاب می‌کند. وقتی ما این‌طور نشان دهیم که تنها رهبری در خط مبارزه ایستاده‌اند و مابقی مسئولان سازِ دیگری می‌زنند، دشمن به این طمعِ بزرگ می‌افتد که با «حذف رهبری»، کارِ انقلاب تمام می‌شود و بقیه مسئولان کوتاه خواهند آمد! همین تحلیل اشتباه در ذهن دشمن، انگیزه ترور و خباثت را برایشان صدچندان می‌کند. 3⃣ اما اگر عکسِ این اتفاق بیفتد چه می‌شود؟ اگر از داخل کشور این پیامِ محکم صادر شود که همه مسئولان—با هر سلیقه‌ای—در خطِ واحدِ ایستادگی در برابر دشمن قرار دارند، محاسبات حریف کاملاً برهم می‌ریزد. وقتی دشمن ببیند تمام ساختار کشور یک‌صدا و مستحکم است، می‌فهمد که با حذف یک شخص، مسیر این ملت و نظام ذره‌ای تغییر نمی‌کند؛ در نتیجه، ایدهٔ شومِ ترور بی‌خاصیت شده و خطر ترور رهبر عزیزمان کمتر می‌شود. از این نگاه است که باید هر سخن انقلابی از هر مسوولی در خیابان بازتاب داده شود تا دشمن به طور کامل مایوس شود. دقیقا همان کاری که حاج‌قاسم شهید کرد و فریاد برآورد حاضر است دست رئیس‌جمهور وقت را بابت یک موضع علیه استکبار ببوسد. با همین ملاک باید از مواضع شجاعانه و قاطعانه وزیر محترم اقتصاد علیه آمریکا تقدیر کرد و آن را منتشر نمود، بدون آن که نیاز باشد با افکار اقتصادی او هم‌نظر باشیم. 4⃣ به نظر نویسنده آقای عراقچی هم می‌خواست در مصاحبه جنجالی‌اش درباره ترور رهبری همین کار را انجام دهد و بگوید با حذف رهبری سیستم دچار فروپاشی نمی‌شود و همان دست‌فرمان انقلابی ادامه خواهد داشت. تا بدینگونه دشمن را از طمع تغییر نظام به وسیله حذف رهبری ناامید سازد؛ هرچند آن صحبت به دلیل بیانِ ناقص و تفسیرهای ناقص‌تر باعث سوءتفاهم شد. 5⃣ انقلابی‌های عزیز و خط مقدم این روزهای ایران و جمهوری اسلامی! هر شعاری در خیابان که بوی تفرقه بدهد، در واقع خشابِ سلاح دشمن را برای هدف‌گرفتنِ خیمه ولایت پرتر می‌کند. حفظ جانِ رهبری، پیش از هر چیز نیازمند هوشمندی، صبوری و نمایشِ یکپارچگیِ تمامِ کشور در خط مبارزه است. بشخصه یقین دارم پشت پرده‌ی القای اختلاف و دوگانگی در سطح حاکمیت، با چند واسطه به سرویس‌های جاسوسی بیگانه و نیز بدخواهان انقلاب می‌رسد که سعی می‌کنند از احساسات پاک و به حقِ انقلابی‌ها سوء استفاده کنند. تبعیت از ندای رهبری در حفظ وحدت و دلسوز دانستن مسوولان و تداوم اعتماد به آنان باطل‌السحر این نقشه‌های شیطانی است و صد البته این رویکرد با انتقاد سازنده و دلسوزانه و پیگیری مطالبات رهبر معظم انقلاب قابل جمع است. 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

💠 دستورالعمل «سن‌رمو» (۱۹۹۴) - با وجود غیر الزامی بودن- به‌عنوان معتبرترین مرجعِ حقوقِ عرفیِ نبرد دریایی شناخته می‌شود. طبق این مقررات، در شرایط جنگی، قوانین زمانِ صلح کنار می‌رود و حقوقِ مخاصمات مسلحانه حاکم می‌شود. بر اساس بند ۶۷(ه) همین دستورالعمل، هر کشتی تجاریِ بی‌طرفی که زیر سایه و اسکورتِ نظامی آمریکا حرکت کند، رسماً هدفِ مشروع و قانونیِ آتشِ ایران خواهد بود. بنابراین سایه‌ی اسکورت آمریکایی برای شناورها بیشتر از آن‌که چتر امنیتی باشد، امضای حکم انهدام آن‌ها در آتش خلیج فارس است. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 رژیم «عبور ترانزیتی» در کنوانسیون حقوق دریاها (UNCLOS )، اصلی‌ترین مستمسک برای سلب حق عوارض و محدودسازی حاکمیت ایران بر تنگهٔ هرمز است. اما این ادعا از سه جهت قابل مناقشه است: ۱. عدم الزام‌آوری برای ایران: ایران این کنوانسیون را در مجلس تصویب نکرده و طبق حقوق بین‌الملل، هیچ معاهده‌ای برای کشور ثالث تعهدساز نیست. ۲. فقدان صبغهٔ عرفی: برخلاف ادعای غرب، عبور ترانزیتی هرگز به «عرف مسلّم بین‌المللی» تبدیل نشده است. چنان‌که پروفسور تاناکا (حقوق‌دان برجستهٔ دریاها) تأکید می‌کند، هیچ رویه‌ی یکپارچه و «عقیده‌ی حقوقیِ فراگیری» برای عرفی دانستن آن وجود ندارد. ۳. تناقض آشکار آمریکا: طنز ماجرا اینجاست که خودِ ایالات متحده نیز هرگز به این کنوانسیون نپیوسته؛ آمریکا چگونه به قانونی متوسل می‌شود که خودش حاضر به پذیرش رسمی آن نشده است؟ 👈 این ابهام و خلأ‌های حقوقی، قدرت چانه‌زنی حقوقی ایران را برای برهم زدن بازی و تثبیتِ حقوقِ حاکمیتیِ خود بر تنگه دوچندان می‌کند #کوجنگ اندیشکده مستعدان

🎥 *وزیر صهیونیست: باید اقتصاد ایران را به زانو دربیاریم* اهمیت تدابیر اقتصادی از سوی مسئولین و مردم ———~———~—🆔—~——~——— 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

🔰 شاهکار خاموش (روایتی بر پایه‌ی واقعیت‌های تاریخی) پرده اول: تنگنا شب بود و اتاق فرماندهی در حوالی خطوط مقدم، غرق در بوی کاغذ، دود چراغ و اضطراب نبردی نابرابر. سال‌های دهه شصت می‌گذشت؛ خرمشهر زیر آتش می‌سوخت و خلیج فارس در انحصار ناوهای غاصب غربی بود. در آن روزهای قحطیِ سیم‌خاردار، حریف به سلاح‌های پیشرفته‌تری مجهز بود و یک دنیا پشتش بود و اینجا، همه‌چیز بوی تحریم و محدودیت می‌داد. در میان رفت‌وآمدِ نگرانِ فرماندهان، مردی با لباس رزمِ ساده، روی نقشه‌های بزرگ نظامی خم شده بود. او نه یک ژنرالِ آکادمیک تحصیل‌کرده در غرب بود و نه یک فرماندار نظامی کلاسیک؛ اما افق نگاهش دوخته به فرداهای دور بود. پرده دوم: ریل‌گذاری در همان روزهایی که همه برای خرید چند قطعه یدکی هواپیما دست به دامن این و آن می‌شدند، او به حقیقت تلخی پی برد: «تسلیحاتی که کلیدش دست دیگری است، امنیت نمی‌آورد؛ این وابستگی، اراده یک ملت را زنجیر می‌کند.» جنگ که تمام شد، فشارها برای پیاده‌سازی الگوهای کلاسیک اوج گرفت. مشاوران و فرماندهان سنتی با جداول پیچیده آمدند: «برای مهار قدرت آمریکا، باید میلیاردها دلار خرج کنیم، جنگنده‌های پیشرفته بخریم و صنایع هوایی کلاسیک بسازیم.» اما او خط بطلانی روی تمام آن محاسبات تکراری کشید. او رو به مهندسان و فرماندهان جوان کرد و یک پیشنهاد جسورانه داد. منطقش ساده، اما ساختارشکن بود: «ساخت هواپیما را به ارتش بسپارید. شما بروید سراغ موشک.» مخالفت‌ها کم نبود. خیلی‌ها موشک را ابزاری کور و غیرقابل اتکا در برابر بزرگ‌ترین تکنولوژی‌های نظامی دنیا می‌دانستند. اما ساخت موشک از نقطه‌ی صفر آغاز شد. فشارها برای خرید موشک‌های آماده‌ی خارجی بالا گرفت. همه موافق بودند جز او. با قاطعیت ایستاد و خرید خارجی را ممنوع کرد: «آنچه امروز راحت به شما می‌فروشند، روز مبادا شریان حیاتتان خواهد شد. دستتان باید در جیب خودتان باشد.» پرده سوم: نظارت از نزدیک روزها و شب‌ها در سوله‌های نیمه‌تاریک و کارگاه‌های زیرزمینی گذشت. آن مردِ خبره فقط دستور نمی‌داد؛ بلکه شخصاً میان جوانان هوافضا می‌رفت، روی طرح‌ها خم می‌شد و جزئی‌ترین دقایق فنی را چک می‌کرد. وقتی موشک‌ها ساخته شدند و به مقصد رسیدند، او قانع نشد و روی نقطه‌ی حیاتی‌تری دست گذاشت: دقت بالا. می‌گفت: «موشکی که دقیقاً بر سر هدف فرود بیاید، معادلات قدرت را برهم می‌زند و با اهداف ما نیز سازگارتر است.» پرده چهارم: اوج ظرافت وقتی نخستین موشک‌های نقطه‌زن آزمایش شدند، فرمان کوتاه اما تاریخی او صادر شد: «حالا بروید سراغ تولید انبوه.» اما طراحی این معمار ناپیدا ابعاد شگفت‌انگیز دیگری هم داشت. ابرقدرت‌ها با ناوهای چند میلیارد دلاری، هواپیماهای رادارگریز و پدافندهای گران‌قیمتی مثل «پاتریوت» و «گنبد آهنین»، خود را شکست‌ناپذیر می‌دیدند. آن‌ها آسمان و دریا را ملک طلق خود می‌دانستند. درست در همین نقطه بود که نبوغ اصلی این استراتژیست رو شد. دستور احیاء و تولید انبوه پرنده‌های بی‌سرنشین صادر شد. سناریوی نبرد به شکل حیرت‌انگیزی تغییر یافت. یک سو، ابرقدرتی با ناوهای عظیم و تسلیحات ده‌ها میلیارد دلاری ایستاده بود و در سوی دیگر، کشوری تحریم‌شده با انبوهی از موشک‌های نقطه‌زن و پهپادهای کم‌هزینه اما هوشمند. این همان پاشنه آشیل تسلیحات گران‌قیمت است: تسلیحات ارزان‌قیمتِ انبوه. ریاضیات نبرد ساده اما هوشمندانه بود: وقتی دشمن مجبور باشد برای انهدام یک پهپاد چند ده هزار دلاری یا یک موشک بومی، سامانه‌های پدافندیِ چند میلیون دلاری خود را خالی کند، ذخایرش خیلی زودتر از آنچه فکرش را بکند ته می‌کشد. ادامه در پست بعدی👇 اندیشکده مستعدان

پرده پنجم: استتار فقط یک مساله مانده است. دشمن می‌تواند با ماهواره‌های جاسوسی لانچرها و انبار موشکی را شناسایی و منفجر کند. آیا برای این مساله هم فکری شده بود؟ پاسخ اما مثبت است. جوانان تربیت‌شده‌ی آن بزرگ‌مرد به اینجاها هم فکر کرده بودند و تجربه‌های دیده شده از برخی کشور‌ها را در ایران بومی‌سازی کردند: «کاشتن سیلوها و شهرهای موشکی در اعماق زمین با محافظت لایه‌های ضخیم کوه و بتن.» این طرح فوق‌العاده که با تایید، هدایت و محوریت استراتژیک بزرگمرد قرن اخیر اجرا شد، دژهای تسخیرناپذیری را در دل کوه‌ها ساخت تا موشک‌های بومی، دور از چشم ماهواره‌های جاسوسی دشمن، آماده پرتاب باشند. پرده ششم: وقت برداشت چند دهه گذشت. درخت نوپایی که روزگاری در دل آتش جنگ کاشته شده بود، امروز به دژی تسخیرناپذیر بدل شده است. تمام محاسبات اتاق‌های فکر واشنگتن و تل‌آویو به هم ریخته است. همان ارتش برتر و تکنولوژی بی‌رقیب، در تله‌ی محاسباتی خود گرفتار شده؛ ذخایر موشک‌های پدافندی آمریکا و اسرائیل رو به اتمام است، تجهیزاتشان با کمبود مواجه شده است و ناوهای هواپیمابر که روزی رمز رعب و وحشت بودند، از ترس موشک‌های ساحل‌به‌دریا فرسنگ‌ها از سواحل فاصله گرفته‌اند. آن‌ها در ادامه نبرد فرسایشی شدیداً مردد و سردرگمند، در حالی که ایران مصمم، قاطعانه و از موضع قدرت سخن می‌گوید و برای تردد در مهم‌ترین شریان‌ انرژی دنیا خط‌ونشان می‌کشد و به دنبال تعیین عوارض است. پرده هفتم: معمار بزرگ حالا، دنیا با شگفتی به این موازنه جدید قدرت می‌نگرد و معمار امنیت ایران را در دل تحسین می‌کند. همان که از دل جنگ‌زدگی و تحریم، با فرمول «موشک، پهپاد، پدافند بومی، تولید انبوه» هیمنه بزرگ‌ترین تکنولوژی نظامی جهان را فرو ریخت. دنیا امروز به خوبی نابغه قرن را می‌شناسد: شهید آیت‌الله سیدعلی حسینی خامنه‌ای؛ همان فرماندهی که چهار دهه، دور از غوغای سالوسانه دنیای سیاست، خط به خطِ این دکترین دفاعی را به همراه تربیت‌شدگان مکتبش طراحی کرد، پای جوانان و فرماندهان مخلصش ایستاد و تحریم‌شده‌ترین ملت منطقه را به اوج اقتدار نظامی رساند. شادی روحش صلوات. ✍ میثم رستمی 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/