💠 رژیم «عبور ترانزیتی» در کنوانسیون حقوق دریاها (UNCLOS )، اصلی‌ترین مستمسک برای سلب حق عوارض و محدودسازی حاکمیت ایران بر تنگهٔ هرمز است. اما این ادعا از سه جهت قابل مناقشه است: ۱. عدم الزام‌آوری برای ایران: ایران این کنوانسیون را در مجلس تصویب نکرده و طبق حقوق بین‌الملل، هیچ معاهده‌ای برای کشور ثالث تعهدساز نیست. ۲. فقدان صبغهٔ عرفی: برخلاف ادعای غرب، عبور ترانزیتی هرگز به «عرف مسلّم بین‌المللی» تبدیل نشده است. چنان‌که پروفسور تاناکا (حقوق‌دان برجستهٔ دریاها) تأکید می‌کند، هیچ رویه‌ی یکپارچه و «عقیده‌ی حقوقیِ فراگیری» برای عرفی دانستن آن وجود ندارد. ۳. تناقض آشکار آمریکا: طنز ماجرا اینجاست که خودِ ایالات متحده نیز هرگز به این کنوانسیون نپیوسته؛ آمریکا چگونه به قانونی متوسل می‌شود که خودش حاضر به پذیرش رسمی آن نشده است؟ 👈 این ابهام و خلأ‌های حقوقی، قدرت چانه‌زنی حقوقی ایران را برای برهم زدن بازی و تثبیتِ حقوقِ حاکمیتیِ خود بر تنگه دوچندان می‌کند #کوجنگ اندیشکده مستعدان

🎥 *وزیر صهیونیست: باید اقتصاد ایران را به زانو دربیاریم* اهمیت تدابیر اقتصادی از سوی مسئولین و مردم ———~———~—🆔—~——~——— 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

🔰 شاهکار خاموش (روایتی بر پایه‌ی واقعیت‌های تاریخی) پرده اول: تنگنا شب بود و اتاق فرماندهی در حوالی خطوط مقدم، غرق در بوی کاغذ، دود چراغ و اضطراب نبردی نابرابر. سال‌های دهه شصت می‌گذشت؛ خرمشهر زیر آتش می‌سوخت و خلیج فارس در انحصار ناوهای غاصب غربی بود. در آن روزهای قحطیِ سیم‌خاردار، حریف به سلاح‌های پیشرفته‌تری مجهز بود و یک دنیا پشتش بود و اینجا، همه‌چیز بوی تحریم و محدودیت می‌داد. در میان رفت‌وآمدِ نگرانِ فرماندهان، مردی با لباس رزمِ ساده، روی نقشه‌های بزرگ نظامی خم شده بود. او نه یک ژنرالِ آکادمیک تحصیل‌کرده در غرب بود و نه یک فرماندار نظامی کلاسیک؛ اما افق نگاهش دوخته به فرداهای دور بود. پرده دوم: ریل‌گذاری در همان روزهایی که همه برای خرید چند قطعه یدکی هواپیما دست به دامن این و آن می‌شدند، او به حقیقت تلخی پی برد: «تسلیحاتی که کلیدش دست دیگری است، امنیت نمی‌آورد؛ این وابستگی، اراده یک ملت را زنجیر می‌کند.» جنگ که تمام شد، فشارها برای پیاده‌سازی الگوهای کلاسیک اوج گرفت. مشاوران و فرماندهان سنتی با جداول پیچیده آمدند: «برای مهار قدرت آمریکا، باید میلیاردها دلار خرج کنیم، جنگنده‌های پیشرفته بخریم و صنایع هوایی کلاسیک بسازیم.» اما او خط بطلانی روی تمام آن محاسبات تکراری کشید. او رو به مهندسان و فرماندهان جوان کرد و یک پیشنهاد جسورانه داد. منطقش ساده، اما ساختارشکن بود: «ساخت هواپیما را به ارتش بسپارید. شما بروید سراغ موشک.» مخالفت‌ها کم نبود. خیلی‌ها موشک را ابزاری کور و غیرقابل اتکا در برابر بزرگ‌ترین تکنولوژی‌های نظامی دنیا می‌دانستند. اما ساخت موشک از نقطه‌ی صفر آغاز شد. فشارها برای خرید موشک‌های آماده‌ی خارجی بالا گرفت. همه موافق بودند جز او. با قاطعیت ایستاد و خرید خارجی را ممنوع کرد: «آنچه امروز راحت به شما می‌فروشند، روز مبادا شریان حیاتتان خواهد شد. دستتان باید در جیب خودتان باشد.» پرده سوم: نظارت از نزدیک روزها و شب‌ها در سوله‌های نیمه‌تاریک و کارگاه‌های زیرزمینی گذشت. آن مردِ خبره فقط دستور نمی‌داد؛ بلکه شخصاً میان جوانان هوافضا می‌رفت، روی طرح‌ها خم می‌شد و جزئی‌ترین دقایق فنی را چک می‌کرد. وقتی موشک‌ها ساخته شدند و به مقصد رسیدند، او قانع نشد و روی نقطه‌ی حیاتی‌تری دست گذاشت: دقت بالا. می‌گفت: «موشکی که دقیقاً بر سر هدف فرود بیاید، معادلات قدرت را برهم می‌زند و با اهداف ما نیز سازگارتر است.» پرده چهارم: اوج ظرافت وقتی نخستین موشک‌های نقطه‌زن آزمایش شدند، فرمان کوتاه اما تاریخی او صادر شد: «حالا بروید سراغ تولید انبوه.» اما طراحی این معمار ناپیدا ابعاد شگفت‌انگیز دیگری هم داشت. ابرقدرت‌ها با ناوهای چند میلیارد دلاری، هواپیماهای رادارگریز و پدافندهای گران‌قیمتی مثل «پاتریوت» و «گنبد آهنین»، خود را شکست‌ناپذیر می‌دیدند. آن‌ها آسمان و دریا را ملک طلق خود می‌دانستند. درست در همین نقطه بود که نبوغ اصلی این استراتژیست رو شد. دستور احیاء و تولید انبوه پرنده‌های بی‌سرنشین صادر شد. سناریوی نبرد به شکل حیرت‌انگیزی تغییر یافت. یک سو، ابرقدرتی با ناوهای عظیم و تسلیحات ده‌ها میلیارد دلاری ایستاده بود و در سوی دیگر، کشوری تحریم‌شده با انبوهی از موشک‌های نقطه‌زن و پهپادهای کم‌هزینه اما هوشمند. این همان پاشنه آشیل تسلیحات گران‌قیمت است: تسلیحات ارزان‌قیمتِ انبوه. ریاضیات نبرد ساده اما هوشمندانه بود: وقتی دشمن مجبور باشد برای انهدام یک پهپاد چند ده هزار دلاری یا یک موشک بومی، سامانه‌های پدافندیِ چند میلیون دلاری خود را خالی کند، ذخایرش خیلی زودتر از آنچه فکرش را بکند ته می‌کشد. ادامه در پست بعدی👇 اندیشکده مستعدان

پرده پنجم: استتار فقط یک مساله مانده است. دشمن می‌تواند با ماهواره‌های جاسوسی لانچرها و انبار موشکی را شناسایی و منفجر کند. آیا برای این مساله هم فکری شده بود؟ پاسخ اما مثبت است. جوانان تربیت‌شده‌ی آن بزرگ‌مرد به اینجاها هم فکر کرده بودند و تجربه‌های دیده شده از برخی کشور‌ها را در ایران بومی‌سازی کردند: «کاشتن سیلوها و شهرهای موشکی در اعماق زمین با محافظت لایه‌های ضخیم کوه و بتن.» این طرح فوق‌العاده که با تایید، هدایت و محوریت استراتژیک بزرگمرد قرن اخیر اجرا شد، دژهای تسخیرناپذیری را در دل کوه‌ها ساخت تا موشک‌های بومی، دور از چشم ماهواره‌های جاسوسی دشمن، آماده پرتاب باشند. پرده ششم: وقت برداشت چند دهه گذشت. درخت نوپایی که روزگاری در دل آتش جنگ کاشته شده بود، امروز به دژی تسخیرناپذیر بدل شده است. تمام محاسبات اتاق‌های فکر واشنگتن و تل‌آویو به هم ریخته است. همان ارتش برتر و تکنولوژی بی‌رقیب، در تله‌ی محاسباتی خود گرفتار شده؛ ذخایر موشک‌های پدافندی آمریکا و اسرائیل رو به اتمام است، تجهیزاتشان با کمبود مواجه شده است و ناوهای هواپیمابر که روزی رمز رعب و وحشت بودند، از ترس موشک‌های ساحل‌به‌دریا فرسنگ‌ها از سواحل فاصله گرفته‌اند. آن‌ها در ادامه نبرد فرسایشی شدیداً مردد و سردرگمند، در حالی که ایران مصمم، قاطعانه و از موضع قدرت سخن می‌گوید و برای تردد در مهم‌ترین شریان‌ انرژی دنیا خط‌ونشان می‌کشد و به دنبال تعیین عوارض است. پرده هفتم: معمار بزرگ حالا، دنیا با شگفتی به این موازنه جدید قدرت می‌نگرد و معمار امنیت ایران را در دل تحسین می‌کند. همان که از دل جنگ‌زدگی و تحریم، با فرمول «موشک، پهپاد، پدافند بومی، تولید انبوه» هیمنه بزرگ‌ترین تکنولوژی نظامی جهان را فرو ریخت. دنیا امروز به خوبی نابغه قرن را می‌شناسد: شهید آیت‌الله سیدعلی حسینی خامنه‌ای؛ همان فرماندهی که چهار دهه، دور از غوغای سالوسانه دنیای سیاست، خط به خطِ این دکترین دفاعی را به همراه تربیت‌شدگان مکتبش طراحی کرد، پای جوانان و فرماندهان مخلصش ایستاد و تحریم‌شده‌ترین ملت منطقه را به اوج اقتدار نظامی رساند. شادی روحش صلوات. ✍ میثم رستمی 📎 کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3 سایت اندیشکده مستعدان 🌐https://tme313.ir/

💠 وزنِ واقعیِ مناسباتِ بین‌المللی را «پیوندهای عینیِ روی زمین» تعیین می‌کنند، نه کاغذهای امضاشده در نشست‌های دیپلماتیک و بیانیه‌های سیاسیِ فاقدِ ریزبینی. امنیتِ پایدارِ چهارصدساله در مرزهای ایران و ترکیه و وابستگیِ زیادِ آنکارا به گاز ایران، ثباتی متکی بر واقعیاتِ ژئوپلیتیک ساخته است که با «توافق مکه» یا معاهده‌های مقطعی دستخوش تهدیدِ جدی نمی‌شود. در جبههٔ شرقی نیز، مرز مشترک بیش از ۹۰۰ کیلومتری میان دو کشور، نیازِ متقابلِ ایران و پاکستان به مهارِ تروریسمِ مرزی، همکاری‌های اقتصادی در خشکی و دریا و تامین بخشی از برق مورد نیاز پاکستان توسط ایران هم‌پیمانیِ عینیِ دو کشور را رقم زده است. روابط خارجی ایران متکی بر چسب‌های مصنوعیِ بیانیه‌ها نیست؛ تا زمانی که انرژی، جغرافیا و امنیت بازیگرانِ همسایه را به ایران گره زده است، مانورهای سیاسیِ رقبای دائم‌الخطا اثری جدی و عمیق نخواهد داشت؛ هرچند نیازمند تدبیر لازم برای مقابله است. #کوجنگ #توافق_مکه اندیشکده مستعدان

💠 در سال ۲۰۱۵ و با آغازِ جنگِ یمن، عربستان رسماً و با فشاری کم‌نظیر از پاکستان خواست تا با اعزامِ نیرو، هواپیما و ناوهای جنگی واردِ کارزار علیه یمن شود. در پاسخ به این درخواست، پارلمانِ پاکستان جلسه‌ای اضطراری و فوق‌العاده تشکیل داد و پس از چند روز، به اتفاق آراء درخواست عربستان را رد کرد و رأی به بی‌طرفی داد. ردِ یک‌پارچهٔ درخواستِ ریاض از سوی اسلام‌آباد نشان داد که حتی دلارهای نفتی و معاهداتِ امنیتی هم توانِ کشیدنِ پاکستان به باتلاقِ یمن و نادیده‌گرفتنِ منافعِ حیاتی و مرزی‌اش را ندارد. #کوجنگ #توافق_مکه اندیشکده مستعدان

💠 پاکستان دارای بزرگ‌ترین اقلیت شیعه در جهان اسلام (حدود ۲۰ درصد جمعیت) است. ورود به جنگی که صبغه‌ی مذهبی پیدا کند و کشور شیعه‌ی ایران را در مقابل قرار دهد، پاکستان را به آتش جنگ داخلی می‌کشاند. ارتش پاکستان به خوبی این مساله را می‌داند و در جنگ اخیر ایران نیز پالس‌ها و نگرانی‌های جدی از چنین شکافی دریافت کرده است. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 دکترین امنیتیِ ترکیه بر چهار محورِ حیاتی تمرکز داشته است: مدیترانهٔ شرقی (نزاع گازی با یونان و قبرس)، شمال عراق (سرکوب پ‌ک‌ک)، سوریه (مهار کُردها و مهندسی نفوذ) و قفقاز (تحمیل کریدور زنگزور). آنکارا عمده‌ی ظرفیتِ نظامی و سیاسیِ خود را در این جبهه‌های حیاتی به کار گرفته است. ورود به جنگِ پرهزینه و بی‌سرانجامِ یمن، هیچ مزیت و دستاورد ملموسی برای ترکیه ندارد؛ بعید است آنکارا حاضر باشد پیگیریِ منافع حیاتیِ مرزی‌اش را کمر‌نگ کرده و کادوی امنیتی به شیوخِ خلیج فارس بدهد، در حالی که می‌تواند صرفا با گفتاردرمانی دلارهای عربستان را به جیب بزند! #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 برخی انگار کارشان گشتن دنبال زیر بغل مار است! طوری تحلیل می‌بافند که گویی خودشان کاشفِ رازهای پنهانند و از نظرشان هرکس که از اختلاف دم نزند خطِ تحلیل نمی‌فهمد! نمی‌دانند که فهمیدنِ تفاوت‌ها و اختلافات کار سختی نیست؛ هنر و خردِ واقعی، اتخاذِ «تصمیم بهتر» است. تدبیرِ درست در این شرایط، دقیقاً همان دستور رهبری مبنی بر پرهیزِ مطلق از پرداختن به اختلافات، نفی حاکمیت دوگانه و حفظ این «اتحاد مقدس» است تا کشور با صلابت و‌ موفقیت از این شرایط خطیر بگذرد. در برهه‌ای که صیانت از وحدت، «اصولی‌ترین امر» و وظیفهٔ همگانی است، القای انشقاق و حاشیه‌سازی حولِ انتصابات و تصمیماتِ حاکمیتی، ناشی از فهمِ عمیق نیست؛ بلکه بازی در زمینِ دشمن و خدشه به فرمان رهبری است. تخلف، پادزهر تخلف نیست و ترکِ وظیفه، هرگز راه احیای وظیفه نیست. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 سربسته اگر ایران تا امروز محاصره دریایی را تحمل کرده، به اتکای شریان‌های تنفسی و راه‌های دور زدنِ آن در دریا و خشکی است. به اصطلاح کودکی:«جاده خدا» داده‌اند؛ مسیری که آمریکایی‌ها هم از آن خبر دارند، اما از سرِ استیصال و ناکامی خود را به نادانی زده‌اند و به روی مبارک نمی‌آورند. انسداد جاده خدا همان و لحظه زبانه‌ی واکنشِ سخت و بی‌امانِ ایران همان. با این حال، میزبان این جاده نباید دچار خطای محاسباتی شود و تصور کند که در ازای این جاده خدا، چترِ امنیتیِ دائمی دریافت کرده‌اند؛ پرندگانِ پولادین و موشک‌های ایران به همان اندازه‌ای که اشتیاق فرود بر پایگاه‌های دشمن دارند، مشتاق دیدار آنان نیز هستند. #کوجنگ اندیشکده مستعدان

💠 تنگه‌ی بسته و دهانه‌ی باز! در ایالات متحده در حالی که پیش‌بینی‌ها از ایجاد حدود ۸۰ هزار شغل در ماه ژوئیه حکایت داشت، اقتصاد آمریکا با ریزشِ ناگهانیِ ۲۳ هزار شغل مواجه شد تا نرخ بیکاری به ۴٫۱ درصد برسد. هم‌زمان، تنزلِ شاخصِ محبوبیتِ ترامپ به ۳۳ درصد و افتِ حمایتِ هم‌حزبی‌های او از تداومِ عملیات نظامی به زیر ۴۸ درصد — که «نیت سیلور» دلیلش را واضح می‌گوید: بنزینِ گران و جنگِ بی‌سرانجام — نشان می‌دهد که حاشیه‌ی مانورِ واشنگتن برای تدوینِ سناریوهای تهاجمی به شدت محدود شده است. این آمار و ارقام تایید می‌کند تنگه‌ی ترامپ(همان نام مورد علاقه‌ی او) در دستان ایران است و تنها جایی که باز است دهانه‌ی ترامپ است! #کوجنگ اندیشکده مستعدان