من بمیرم هم نمی‌گویم بمان ، اما بمان عمرا این جمله نخواهد شد بیان ، اما بمان از درون ِ چشم‌هایم ، التماسم را بخوان بر نمی‌آید تمنا از زبان ، اما بمان رفته‌ها نیمی ز جان خسته‌ام را برده‌اند سهم دستان تو است این نیمه‌جان ، اما بمان نیمه‌جانی بر کفم مانده ، اگر خواهی ببر می‌توانی قاتلم گردی ، بدان ، اما بمان گفته بودی مهر ، آبان یا که آذر می‌روم گر گردیده کنون فصل خزان ، اما بمان رفتنت من را به سمت قبله بر میگرداند من بمیرم هم نمی‌گویم بمان ، اما بمان .

_

آنقدر شعر نوشتم که دو بیتش تو شوی ؛ غافل از آنکه نشستی وسط بیت دلم ..

نمیدونم دقیقا چه مرگمه ولی اصلا مرگ جالبی نیست، پیشنهاد نمی‌کنم.

دل‌که‌رنجید‌از‌کسی‌خرسند‌کردن‌مشکل‌است شیشه‌یِ‌بشکسته‌راپیوند‌کردن‌مشکل‌است .

دیدنت باعث دلتنگی من خواهد شد .. بعد هر آمدنت رفتن اگر هست ، نیا ..

I TOID YOU I WAS SAD

تو میروی و دل ز دست می رود مرو که با تو هر چه هست می رود دلی شکستی و به هفت آسمان هنوز بانگ اين شکست می رود کجا توان گريخت زين بلای عشق که بر سر من از الست می‌رود نمی خورد غم خمار عاشقان که جام ما شکست و مست می‌رود از آن فراز و اين فرود غم مخور زمانه بر بلند و پست می‌رود بيا که جان سايه بی غمت مباد وگرنه جان غم پرست می‌رود شب غم تو نيز بگذرد ولی درين ميان دلی ز دست می رود _هوشنگ ابتهاج

تموم دیگه تموم..؛)

تموم وجودم به خاطر نبودنمون درد میکنه..