و تا پایان دنیا آزادانه میان حصارِ دستانش می‌زیست ؛

بی‌شک اگر دوستت داشت، دلیل غَمت نبود.

غم ، همیشه کنارت می‌ماند ، در فنجان چای ، در گل های باغچه ، در شکوفه های بهاری ، در پروانه های سرگردان ، در صدای سازت ؛ تا وقتی که آن‌ را در قلبت زنده نگه داری هر جا که بروی جلوی چشم‌ هایت جاودانه باقی می‌ ماند ..

خیال می‌کرد فراموش کرده ، اما شب ها چشمانش چیز دیگری می‌گفت .

هنوزم چشمای تو ، مثل شبای پر ستاره‌ است .

می‌گفت عاشق نشده‌ام اما وقتی به گوشه‌ای نا معلوم خیره می‌شد ، ناگاه لبخند گوشه لبانش کش می‌ آمد ..

در افسون موهایت گمشده‌ ام ، تو مرا پیدا کن .

روزی میرسد که از صدای خنده ات مست شوم !

تو همان شازده کوچک باش ، من هم گل سرخی که تشنهٔ توجه توست .