باید به عنوان فراغت برم دنبالش

هرچند که وقتی یه بار به رفیقام گفتم همشون خندیدن گفتن همین یه مورد مونده که تو بری روانشناس بشی.هرچه بگندد نمکش میزنند،وای به روزی که بگندد نمک.حالا دیوونه میخواد روانشناس بشه:/

اینم شانس مایه:/

حالا شاید بعدا از رو حرفام متوجه این حرفم شدین

شبتون آروم

یکی از همین قوانین اینه که هیچ‌جایی،هیچوقت و به هیچ‌وجه نه ارزش خودتو بیار پایین و نه ارزش کارات رو. این بمونه به عنوان #قانون شماره یک

چرا من اینقد به خندیدم🙂🤣 پ.ن:از پیج اینستاگرامی mehdi_mohammadiyan

و همچنین به اینا😂

قسمت تلخ ماجرا اینجاست که همه هروقت مشکلی داشتن و یا کارشون لنگ بود به من زنگ میزنن؛گاها حتی بابت ساده‌ترین کارایی که از پس خودشون هم برمیاد.اونوقت ما هرکار یا مشکلی داشته باشیم یا کلا به کسی نمیگیم و میلولیم به خودمون،یا اگر هم به هزار زور و خجالت خودمونو راضی کردیم که بگیم،جواب درست و حسابی نمیگیریم.یا شونه خالی میکنن و گردن نمیگیرن،یا اهمیت نمیدن،یا در بهترین حالت با نق و آه و ناله و بی میلی...

طوری شده که حتی در بدترین شرایط هم به هیچکس نمیتونم رو بندازم.هم کلا همچین شخصیتی ندارم که راحت و واسه هرچیزی به سادگی آب خوردن از بقیه کمک بگیرم و رو بندازم،هم اینکه کاری کردن با آدم که پشت دستشو داغ کنه تا دوباره همچین کاری نکنه