اتفاقا وقتی هشدار نارنجی دادن داشتم می‌گفتم حالا فردا بیا برو دانشگاه. دانشگاه هم که محوطه‌ش خیلیییی بزرگ و فضای بازه دیگه بدتر باد می‌پیچه؛ مخصوصا که نمی‌دونم قضیه چیه، ولی ظاهرا همه جا اینطوریه، دانشکده‌های فنی رو بالای تپه‌ای کوهی، جایی که قوچ و صخره‌نورد و عقاب هم نتونه فتحش کنه احداث می‌کنن، حالا بیا کوهنوردی هم بکن. باید ده بیست تا سنگ بندازم تو جیبم باد خودمو نبره

به مامانم می‌گم بیای بشینی وسط دانشکده آدمایی که وارد می‌شن رو نگاه کنی، هرکی که از راه می‌رسه و از در می‌اد تو، اول یا دستشو می‌زنه به کمرش یا رو زانوش می‌ذاره، ده تا نفس عمیق می‌کشه بعد نفس نفس زنان می‌ره ادامه کارش

:))

خریتم دوباره داره اود می‌کنه. خدا بخیر کنه🤦🏻‍♂

تو این قسمت سیمان‌ها رو وجدان کاری می‌کنن. حالا ینی چی؟ ینی وجدانشونو می‌سازن و تقویت می‌کنن. هی دم گوششون می‌خونن شما رو به ارواح خاک آقاتون قسم خوب خودتونو بگیرین(سفت بشین)، شل و ول نباشین. شما رو به جون بچه‌هاتون قسم ترک نخورین. آدم باشین آبرومونو نبرین

داشتم آسمونو نگاه می‌کردم، یهویی یه ستاره دنباله‌دار دیدم. به رسم قدیما که تو کارتونا نشون می‌داد وقتی ستاره دنباله‌دار می‌بینن آرزو می‌کنن و می‌گن برآورده می‌شه، منم آرزو کردم:))

ولی خیلی جالب و قشنگ بود:)) کلا یه ثانیه نشد دیده شدن و محو شدنش

گرفتاری شدیما. آهنگ شاد گوش می‌دیم یه درده، غمگین هم گوش می‌دیم یه درد دیگه!

:)🥀 insta page: _alephmim

تیتراژ پایانی آوای باران اصن... یه حس و خاطره‌ی فراموش نشدنیه:)) یه چیز دیگه‌ست

سنگم بزنی به جای دیگر نروم آبم ندهی تشنه از این در نروم والله اگر قفل قفس باز شود از بام تو گامی آن‌طرف‌تر نروم -میلاد عرفان پور

یه شعری هست خیلی دوسش دارم جزو یکی از شعرای موردعلاقمه؛ واقعا به دلم می‌شینه