شدیدا دلم می‌خواد یه جوری جونمو بردارم و فرار کنم و برم، که تا مدت‌های طولانی چِشَم به قیافه هیشکی نیافته...🚶🏻‍♂

بگم از سر تا پا سستم چی؟!💔🚶🏻‍♂

بگم انگار آب یخ ریختن رو سرم چی؟!

دیدی وقتی یه کفشی پای آدمو زخمی می‌کنه، با هر قدمی که برمی‌داری اذیت می‌کنه و دردت می‌اد؟ حالام همون، ولی منظور من کفش و زخمِ پا نیست...

شب جمعه‌ است، هوایت نکنم می‌میرم:)💔 instagram: sed.ehsan.art

اتفاقا همین دو سه ساعت پیش یه بحثی پیش اومد؛ دوباره یادم افتاده بود:))

بحث از سفر مامانم به مشهد و هتل مجللی که براش گرفته بودن شد؛ گفتم به نظر من سفر زیارتی با تجملات و زرق و برق و رفاه و آسایش و اینا، خیلی همخونی نداره

یاد اربعین افتادم. نصف شب ساعت سه اینا رسیدیم کاظمین، سه نفر بودیم، تو کوچه‌ی کنار و منتهی به حرم چن تایی موکب بود و همه زائرا هم اونجا هرکدوم یه طرف پتو و اینا پهن کرده بودن و استراحت می‌کردن و شلوغ بود. ما هم یه جای خالی پیدا کردیم و پتو مسافرتی نازک پهن کردیم رو خاک‌های ناهموارِ روی جدولِ وسطِ کوچه‌، که موقع نشستن و خوابیدن سنگا فرو می‌رفتن تو بدن آدم. دو نفر دیگه رو گفتم برن زیارت من بمونم پیش وسایل، بعد که اونا برگشتن من برم. تا اونا برن و بیان، رو همون پتو با سنگریزه‌هاش، بدون بالشت و پتو و هیچی، دراز کشیدم و از خستگیِ راه، یه نیم ساعتی یه جوری چرت زدم، که بهترین و شیرین‌ترین خوابِ عمرم بود:))

کاش همونجا جون می‌دادم و جا می‌موندم و برنمی‌گشتم:)💔

بغلم کن حسین:))🥀

:))💔

خیلییییییی قشنگه این:))