ولی حس قلبی که نسبت به صحن گوهرشاد دارم اصن خیلی قشنگ و خاصه. یه حسی مثل خونهی پدری میده؛ انگار که خونهی خودمه. خیلی حس و حال راحت و دنجی داره. اصن نمیدونم چطوری وصفش کنم. واقعا قشنگه. کاش آدم هیچوقت مجبور نمیشد جدا بشه ازش:))))
شانس مارو. مشهد رفتنی که تو یه سالن افتاده بودیم که به جز ما کلا دوتا مرد دیگه بودن. بقیه همه خانم. حالام تو مترو، کل واگن پر، جای سوزن انداختن و نفس کشیدن هم نیست؛ بعد کل تعداد مردا اندازه انگشتای یه دست. شک کردم نکنه بانوان باشه؛ دیدم نه بابا:/
داخل رفتنش که سروقت رسیدم و بدون مشکل و راحت رفتم ولی مشکل بیرون اومدن بود که زودتر میخواستم بیرون بیام و با خیل عظیم جمعیت پشت در روبرو شدم و...😂