داشتم به مامانم میگفتم که واقعا ترجیح میدم که یه موتور داشته باشم و داخل شهر برونم تا یه ماشین.واقعا حوصله‌م نمیکشه واسه رانندگی.با ماشین وقتی میرم یه جایی با کیف و راحتی میرم،ولی واسه برگشتش گلوم خشک میشه که چطوری قراره برگردم.حالا باز خوبه اینجا خیلی شهر شلوغی نیست.اگه شلوغ بود چطوری قرار بود تحمل کنم😂

حالا این در حالیه که من خودم هم عاشق ماشینم و هم عاشق رانندگی😂🤦🏻‍♂

علاوه بر اینکه خیلی شلوغ نیست،بزرگ هم نیست

قبل اینکه گواهینامه بگیرم فکرشم نمیکردم منی که انقد رانندگی رو دوس دارم،انقد از رانندگی داخل شهر بیزار بشم😂

مشکلی با رانندگی ندارم و اتفاقا رانندگی رو دوس دارم،مخصوصا تو جاده.ولی مشکلم اینه که حوصله‌م نمیکشه و نمیتونم طولانی مدت داخل شهر رانندگی کنم.یه کم زیاد که داخل شهر میرونم خسته میشم

نمیدونم این نور امیدی که چن روزه تو دلم روشن شده نشونه چیه.ولی یه حسی بهم میگه که بی دلیل نیست

امیدوارم که همینطوری باشه واقعا ولی خب ممکن هم هست که توهم باشه🚶🏻‍♂

هرچند که از همون اول هم،بی اعتنا به برخی چیزا،بازم امید داشتم.ولی این فرق داره با همیشه

آسمونِ صاف و ستاره‌هایی که بیش از همیشه دارن رخ نشون میدن خیلی قشنگ و دلربان:)))

شبتون بخیر!

یهویی تو کاغذ رو دیوار چشمم به این شعر افتاد!