هوش و حواس بیست! قرار بود پرتقال بخرم، سیب خریدم😂🤦🏻‍♂

اون موقع که آموزش می‌دیدم به مربی رانندگیم گفتم رانندگی تو این شهر با چاله چوله‌های کوچه خیابون و‌ مهم‌تر از اون با رانندگی غیراصولی و افتضاح مردم، واقعا مصیبته. اونم برگشت گفت رنجر های آمریکایی رو تو مرحله آخر آموزش می‌فرستن اینجا یه ماه رانندگی کنن، اگه تونستن به خوبی و بدون حادثه و تصادف بیان بیرون، رنجر می‌شن😂

ینی واقعا تو این شهر کوفتی رانندگی کردن مصیبته. نه قانونی هست، نه اصول و قاعده‌ای. هرکی هرجوری دلش خواست می‌ره؛ فقط می‌خواد بره. قانون رانندگی اینجا رسما از قانون بقا تبعیت می‌کنه؛ هرجور شده برو، وگرنه بقیه می‌رن.

طرف وسط چارراه داشت دور می‌زد:// کم مونده بود بزنم بهش

رفیقمم دیروز تصادف کرده البته اون خودشم یه کم بد می‌رونه ولی خب از جزئیات تصادفش خبر ندارم که مقصر این بوده یا کس دیگه

البته نامردی نکنیم؛ ناگفته نمونه که من خودمم چون تو همین شهر رانندگی می‌کنم، ناچارا مجبورم از همین قانون پیروی کنم. وگرنه اصن نمی‌شه😂🤦🏻‍♂

پای همه وایستادیم تا نهایت توان، تا پای جون، تا آخرین نفس و قطره‌ی خون، تا تهِ تهش؛ ولی به قول آقای یاس: کسی پای من واینستاد به جز شلوارم...

همینطوری یهویی

نمی‌دونم چرا امید تو دلم ریشه زد یهو

شاید واسه خاطر دستاورداییه که به دست آوردم

خداوکیلی ایول دارم

گاهی وقتا خودمم تو کارای خودم می‌مونم