رفیقم دیروز برگشت گفت که همیشه چس‌ناله می‌کنی. ینی منظورش این بود که اهل چس ناله کردنم. و اونیکی هم حرفشو تایید کرد

بگم ناراحت نشدم دروغ گفتم

و من واقعا نمی‌فهمم از کجا دارن این حرفو می‌زنن و اینطوری برداشت می‌کنن

در حالی که من همیشه سعی کردم که اونطوری نباشم. و هیچ‌وقت خود واقعیمو رو نکردم

در بدترین شرایط و حالت هم جلو اینا جور دیگه‌ای رفتار کردم و گفتم و خندیدم تا وقتی که از جمع بیرون بیام

اونا کلا معتقدن که من آدم افسرده‌ای هستم😂🤦🏻‍♂

ولی می‌گم، این در حالیه که من همیشه جور دیگه‌ای بودم

و این قضیه باعث می‌شه که بیشتر از همیشه پیش بقیه خود واقعیم نباشم و خودمو پنهون کنم و ظاهرسازی کنم و خودم رو بدتر و بیشتر از قبل تبعید کنم به درون خودم

دنیای عجیبیه

یکی که به چشم بقیه خوش بیاد، هرچی هم که بشه تا همیشه همه ازش خوششون می‌اد

اما اگه برعکسش یکی از همون اول نتونست خودشو تو دل بقیه جا کنه و محبوبیت به دست بیاره و به چش بیاد، تا آخر بدبخته. هرکاری هم کنه بازم فایده نداره. دستشو تا آرنج فرو کنه تو عسل و بذاره دهنشون بازم فایده نداره. کلا خوبیا به چشم هیشکی نمی‌اد، عوضش بدیا دوبرابر. خدا شانس بده فقط

گاهی وقتا حس می‌کنم تو انتخاب و پیدا کردن رفیق ریدم😂🤦🏻‍♂