تنهاییِ واقعیِ آدم اون موقعی به چشم می‌اد، که زمانی که لازم داری یکی پیشت باشه و حالتو بفهمه و کمکت کنه، کسی نباشه

آدم یه جاهایی نیاز به دوست داشته شدن داره، نیاز به محبت دیدن داره، انگار منتظره یکی بیاد بهش یه ابراز محبتی بکنه، یه تعریفی بکنه؛ که آدم بفهمه وجودش بیهوده نیست، حداقل واسه یکی ارزشمنده، یکی می‌بینتش، یکی هست که بهش اهمیت بده، یکی هست که واسش اهمیت داشته باشه و...

وگرنه منظور من از تنهایی و دوست نداشتنی بودن، لوس شدن و ناز کردن و اینا نیست مثل بچه‌های دو ساله. اون سنم گذشته

اینکه حالم بد می‌شه، عصبانی می‌شم، اعصابم خورد می‌شه، ناراحت می‌شم، غرغرو می‌شم، بهونه‌گیر می‌شم، کم حرف می‌شم، بی‌‌حوصله و بیقرار می‌شم و غیره؛ ولی هیشکی نمی‌فهمه یا اهمیت نمی‌ده، برام حس‌های بدی منتقل می‌کنه...

نه تنها من و تو “ما” نشدیم ، بلکه نصف منم از بین رفت . *𝗣𝗧* @farsitweets

دوتا انگشتر پسندیده بودم اصن اوف

چن روز پیش تصمیم گرفتم که برم بخرم دیدم دیگه تو ویترین نیست و فروخته:)

الله اکبر اینهمه جمال:))

من چن ساله دارم از یه برند خودکار استفاده می‌کنم. دیگه عادت کردم بهش، وابسته شدم دلم نمی‌اد عوض کنم. بعد بعضیا چطوری اینقد آدم عوض می‌کنن😂💔

پریشونم اما، پریشون‌ترم کن... فقط از تو می‌خوام، یه کم باورم کن:)

هوام از نفس‌هات، داره جون می‌گیره! نفس می‌کشم تا، خیالت نمی‌ره:))