اردو بچه‌های دبستانی رو آوردن دانشگاه مارو نگاه کنن؛ دور از جونمون مگه میمونیم؟ همه تو دانشگاه اینجوری بودیم که وا😐 »سفید برفی« @farsitweets

یه بار هم واسه ما پیش اومد‌. دخترای فک کنم راهنمایی اینا بودن، اومده بودن بازدید از دانشگاه. بعد ما هم داشتیم با بیلچه و استانبولی شن و ماسه برمی‌داشتیم از کنار آزمایشگاه که بتن درست کنیم. بعد اونام دقیقا دانشگاه به اون بزرگی رو ول کرده بودن اونجا بودن. الان خوشحالین ملت حمالی ما رو دیدن؟

شعر تبریک روز مهندس واسه عمرانیا: بیل و کلنگ و کاردک، سیمان و سنگ و آهک، آسفالت گرم و غلتک، روز شما مبارک😂🤦🏻‍♂

کاش ملت یاد بگیرن و این فرهنگ براشون جا بیافته که نباید به اهداف و رویاهای دیگران حمله کنن و انقد تخریب کنن

کاش ملت یاد بگیرن انقد تو کار، زندگی، درس، زمان حال و آینده، اهداف و خواسته‌ها و آرزوهای دیگران دخالت نکنن

کاش بدونن زندگی بقیه نه تنها به اونا، بلکه به هیچ‌کس دیگه ربطی نداره؛ نظر و کمکی از کسی نخواستیم. به کار و زندگی خودتون برسین

به نظر شما دیگه ملت چیو باید یاد بگیرن؟

گاهی وقتا انقد بقیه حرصم می‌دن و عصبیم می‌کنن که اگه قمه‌ای چیزی دستم بود اون لحظه می‌زدم از وسط دو نصفشون می‌کردم. و فک نکنین منظورم فقط غریبه‌هاست، حتی آدمای نزدیک

می‌دونین چی سخته؟ اینکه راه و مسیری که تو دلت می‌خواد بری و انتخابش کردی با اون راه و مسیری که بقیه دلشون می‌خواد و برات در نظر گرفتن، یکی نباشه. اونجاست که هیچکس حتی نزدیک‌ترین آدمات تو راهی که داری می‌ری باهات موافق نیستن و پشتت نمی‌مونن

و اونجاست که علاوه بر جنگیدن با آدمای نزدیکت بابت این راه، باید تنهایی هم همه‌ی این راهارو طی کنی

بدون حمایت کسی؛ سختیا رو تنهایی به دوش بکشی، دردات رو تنهایی تحمل کنی، حرفات و اشکات واسه خودته، زخمات رو خودت ببندی، و حتی حق نداری جلو کسی چیزی ابراز کنی تا پوزخند نزنن و فکر نکنن پشیمونی و حرف اونا درست بود و تو اشتباه می‌کردی.

این می‌دونین ینی چی؟ ینی سختی مضاعف. ینی سختیای اون راه به کنار، سختیای تنهایی طی کردن هم به کنار، سختی جنگیدن با چیزای معمول هم به کنار، بلکه باید ایندفه با چیزی بجنگی که قرار بود حامیت باشه ولی برعکس خودش شده مخالف و دشمنت تو این مسیر...