وگرنه با اینهمه چیزی که من تو این دو روز دیدم و کشیدم، باید تا الان می‌مردم

نه تنها نمردم، بلکه در سنگ‌ترین حالت ممکن موندم. با توشه‌ای از بغض، بدون اینکه بتونم تخلیه بشم. شاید اینم خودش می‌تونه یه دلیلی واسه مردن باشه

خلاصه، ما را به سخت جانی خود این گمان نبود

این چند وقته چیا که ندیدم و نکشیدم؛ پیر شدم🚶🏻‍♂

رفقا ممنون می‌شم یه فاتحه‌ای برا عزیز پر کشیده‌م بخونین:)💔

متنفرم از این دوندگی‌ها که خستگیش تو تن آدم می‌مونه🚶🏻‍♂

:)💔

چن روز پیش وقتی داشتم فایل آگهی ترحیمش رو می‌فرستادم واسه یکی دو نفر، بین اکانتا چشمم به پیوی خودش و آخرین پیامش افتاد. و قلبم پژمرده شد:)🥀

همیشه بهم می‌گفت تو برادر زاده‌م نیستی، داداش کوچولوی خودمی:))💔

دیدار آخرمون تو بیمارستان وقتی همه رو بیرون کردن، من دوباره برگشتم پیشش خدافظی کنم، تنها بودیم دوتایی، گفتم ایشالا وقتی خوب شدی جشن و مهمونی می‌گیریم و شام می‌دیم به همه، گفتم خودم تو و مامان بزرگ رو می‌برمتون کربلا. لبخند زد و گفت ایشالا. اما حالا خودش کربلاست:)

داشتم آهنگ آقای خواجه امیری رو گوش می‌دادم. رسید به اونجا که می‌گه: از عطر رو شالت، می‌گردم دنبالت؛ یه شهر دلتنگ توعه...