ناخواسته مسیرم خورد به یه سری پیامای قدیمی و مرورشون کردم. قشنگ بود:)

ولی متاسفانه فعلِ "بود" ماضیه.

اونا رو گفتم که قشنگ بود، فکر و خیالات و اورثینک‌هایی که در پی داشت رو نگفتم که

حس می‌کنم دوباره قلبم شکست

کلیپایی که امشب اینستا واسم نشون می‌داد خیلی ناجوانمردی بود واقعا. نمی‌فهمم این بی‌فانوس احوال آدمو از کجا می‌دونه

آسمونِ سیاه، ابرِ پاره پاره... شرشر بارون، داره می‌باره:)

سوتفاهم نشه، واسه الان نیستا، سرشبه🚶🏻‍♂ و گذاشتمش چون به دلم نشست حال و حوصله ادیت و این کارا رو هم نداشتم

-

ولی این واسه الانه🚶🏻‍♂

یه چیزی هم بگم و برم

ولی تو گفتی هر چی هم باشه، به هرحال می‌ری می‌خوابی و قرار نیست کاری بکنی؛ و رفتی. اما منتظر نموندی که بعدش رو ببینی؛ واینستادی این روزام رو ببینی، پارگیام، خستگیام، تلاشام، جون کندنام، صبح زود بیدار شدنا و شب دیر خوابیدنام، تو حسرت استراحت موندنام، و همچنین دستاوردام؛ رفتی و هیچکدوم رو ندیدی. این انصافه؟! نه قبول نیست...