حسرتِ آینده می‌دونین که ینی چی حسرت مربوط به گذشته‌ست و گذشته‌ی آینده می‌شه زمان حال

در طول امروز، کل تایمی که بابام رو تونستم ببینم و باهاش باشم یک ربعه و مامانم نیم ساعت، و داداشم رو هم کلا نتونستم ببینم🚶🏻‍♂

حالا درسته که من نمی‌تونم زمان طولانی‌ای رو با خانواده‌م سپری کنم، اما خب آدم دلش هم می‌سوزه و غمگین می‌شه از اینکه نمی‌تونه براشون بیشتر وقت بذاره و بیشتر ببینه. و خب از آینده می‌ترسم که همین چیزا حسرت بشه و پشیمونی به بار بیاره که کاش بیشتر باهاشون بودم...

خدا شاهده دیگه نمی‌دونم فکر چیو بکنم🤦🏻‍♂💔

دلم می‌سوزد و کاری ز دستم برنمی‌آید💔🚶🏻‍♂

دلشوره دارم و نمی‌تونم وصفش کنم

ینی شاید بتونم تا یه حدودی ولی همون ترجیح می‌دم چیزی نگم در موردش

کامم تلخ شد، دلم آشوب

زندگی چرا اینطوری جلو رفت🤦🏻‍♂

حس می‌کنم یه جاهایی از روح و روان و احساسات و روحیه‌م به شدت آسیب دیده‌ست

خسته‌م از این مدل مودی بودن که یه موقع انقد احساس خستگی و درموندگی می‌کنم که حس می‌کنم نای ادامه دادن و زندگی کردن و تلاش کردن و هیچی رو ندارم و جونی واسم نمونده. و یه موقعی انقدری انگیزه و انرژی و احساس قدرت دارم که حس می‌کنم باید دنیارو زیر و رو کنم و تا نفس دارم بجنگم و از پا نیافتم و کار و تلاش کنم.

این چه گرفتاری‌ایه آخه خدایا💔🤦🏻‍♂