بچه تر که بودم کتاب «پس از جهان لرزه» رو می‌خوندم، یه داستان فانتزی توی رده سنی 10-12 سال.. اون‌زمان سبک فانتزی خیلی دوست داشتم. یه جایی بود توی کتاب که شخصیت اصلی (اِفی) می‌رفت به یه باغ توی دگرجهان. خونه ی بزرگ قدیمی توی اون باغ برای کلوثید و برادرش بود. کلوثید یه دوشیزهٔ مهربون بود که همیشه به حرفای اِفی گوش می‌کرد؛ هرموقع اتفاق بدی میفتاد اِفی می‌رفت پیش کلوثید، توی باغ چای می‌خوردند و باهم حرف میزدن.. همیشه دلم می‌خواست منم برم پیش کلوثید و باهم حرف بزنیم و دلداریم بده، توی باغ دگرجهان بشینم و گل‌های رز باغ رو بو کنم، یکم از این دنیا دور بشم و سکوت توی ذهنم بیاد. دوست داشتم همیشه یه همچین جایی باشه ولی فعلا متاسفانه نیست. بنظرتون این‌مکان تونسته براتون حداقل یه نمادِ کوچک از اون‌باغ باشه؟

خیلی دلم نان فروشی عمه اکتاویا رو هم می‌خواد، *همراه با دمنوش و چای و شیرینی های زنجبیلی/ نارگیلی *کنار یه دوست خوب *یه عصرونه با کلی صحبت..

خب یه گزینه دیگه به لیست آرزو اضافه می‌شه؛ یه باغ، حیاط پشتیِ خونه درویشی، با میز و صندلی، مخصوص چای و کلوچه، و البته درد و دل و صحبت کردن□

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_tz7yqpm&btn=Tell.me Don't hide what is in your heart 🕯•°

https://eitaa.com/ansherli_ghajari/100 قبوول✨:)))

من که می‌دونم هرچی ویدئو مسیج و ویس بدم ریحآبی همشون رو گوش می‌ده و می‌بینه حتی اگه حوصله سربر باشن؛ پس این‌کارو می‌کنم✓

چقدر لذت بخشن آدمایی که آدم می‌تونه کنارشون خودش باشه، راحت.. هیچوقت بهت حس اضافی بودن نمی‌دن..

+یعنی منم می‌تونم همچین آدمی باشم؟ انشآءالله:)))

https://eitaa.com/tbhbtw/3732 ohwww🫂🫀

امروز روز جهانی چای هست.