راستش تاحالا از فضای خونه به مدرسه

و از فضای مدرسه به خونه فرار نکرده بودم

که دارم میکنم

اطرافم از آدمایی پر شده که بدون درک کردنم انتظار دارن درکشون کنم:)

درکشون نکن🙏 وقتی که تو همیشه اونا رو درک میکنی ولی اونا یه ذره هم مایه نمیزارن برات درکشون نکن به همین راحتی قرار هم نیست به کسی جواب پس بدی👍

کاش میشد

مدت هاست این حالتو دارم اما هربار که متوجهش میشم یهو از خودم میپرسم.. ینی اینقدر شدید شده؟ بهش که فکر میکنم پارسال زنده بودم..نفس میکشیدم و حس میکردم..حس میکردم حس خوبه برخورد قطرات بارون رو روی مقنعه‌ی مدرسم..یا حس میکردم غم جمله کتابم رو..یا حس میکردم سختی سنگینی درسامو..حس میکردم لحظه لمس میز و صندلی های مدرسه رو..حتی هر لحظه خودکار دستم بود..حس میکردم هر نفسم رو..حس میکردم این که زندم..اینکه ممکنه اون لحظه خوشحال باشم..یا غبار غم روی دلم باشه‌...من حس میکردم لحظه لحظه احساساتم رو امسال فقط نگاه میکنم..فقط بی توجه عبور میکنم..انگاری هر لحظه کوچیک زندگی عادت تکراری‌ست..نه لحظات زندگی من دیگه واقعا نمیخندم.. حتی واقعا گریه نمیکنم.. خانوادم حتی اگه ساعت ها باهام دعوا کنن من میتونم طوری باشم که حتی نفهمم دارن چی میگن..می‌گذرم.. بی تفاوت و خسته.. این شد که وقتی پارسال گذشت حس کردم واقعا یک سال از زندگیم گذشت اما امسال..؟! شاید فقط یک ساعت از زندگیم

ورزشم رو ماه ها پیش ول کردن بخاطر آزمونا قبل از آزمون پیش نوبت.. طراحیم هم همینطور اینا تنها پیوند های من با زندگیم بودن و امروز دیگه بابام رسما داد زد که حاضر نیست منو جایی ببره و من مجبورم برای طراحیم که بخشی از وجودم بود و ورزشم که منو زنده نگه می‌داشت تا شاید بعد آزمون نوبت دوم صبر کنم کسی میدونه چجوری باید تحمل کنم؟ آخرین چیزی که دارم کتابمه.. که امروز بحث شد و نمیدونم کی میتونم بخرم🙏🏻