امروز برام یه روز معمولی بودا...
ولی با خوندن پیاماتون واقعا غمگین شدم و واقعا درک کردم.
کاری نمیشه کرد
نادیده گرفتن شده بخشی از زندگی هممون و زندگی هامون تو خالی و بی معنی شده.
نه چیزی رو می فهمیم نه چیزی رو حس میکنیم و حتی رومون نمیشه بیایم باهم درد و دل کنیم؛
ما خیلی وقته معنی "رها بودن" رو فراموش کردیم.
مقاوم شدیم نسبت به هر دعوایی و هر حرفی ولی در عوضش احساساتمون کمرنگ تر شد..
و ما هر جایی دنبال این میگردیم که احساسات خاموش شده ی خودمونو یجوری برگردونیم..
با نوشتن با کشیدن با خوندن با گوش دادن یا حتی با گوشی
هممون از زندگیمون دور شدیم
هممون از چیزایی که باعث میشد "زندگی کنیم"دور شدیم.
من نمیتونم راه حلی به هیچکس یا هیچکدومتون بدم چون اگه راه حلی داشتم مشکل خودم حل میشد.
ولی بدونید اونقدرا هم که فکر میکنید اینجوری نیست که کسی درکتون نکنه
ما دنیا هامون متفاوته اما آسمونمون همیشه یه رنگه و آلودگی آسمونای ما مثل همه..
و راه حلشو باید خودمون پیدا کنیم نه کس دیگه ای
میدونی ، از یه جایی به بعد آدم هیچی رو حس نمیکنه و نسبت به همه جیز بی خیال میشه اما بازم باید دووم بیاره با اینکه خودم خیلی خستم و به قولتون هیچی حس نمیکنم اما دارم واقعا تلاشمو میکنم
