خود عکسش یا متنش..نمیدونم ولی یه حس قدیمی رو بهم داد که یادم رفته بود..

«اکنون هر بار که انسانی قوی را می‌بینم؛ می‌خواهم بدانم : در داستانت،با کدام تاریکی جنگیده‌ای و بر آن غلبه کردی؟! کوه‌ها،بی‌زلزله قَد نمی‌کشند...» کاترین مکنت

شماهم خوش اومدین:))))))))) جدی نمیدونید هر نفر که میاد چقدر ذوقی میشم

ینی میشه ۵۰ تا بشیم؟

میگذره همه چیز میگذره حال اون روزی که بهترین نمره رو گرفتی اون شبی که برای امتحان فردا نخوندی یا حتی اون شبی که خیلی خوندی و می‌ترسی گند بزنی خوشی بیرون رفتن با دوستات دوره امتحاناتت خستگی مکرر از درسا وقتی اوضاع خوبه و همه چی رواله اینکه تلاش کنی و نشه بحث های خانوادگی اون حسی که بعد از رفتن او بیدار شد یا اون شبی که بهت گفت که چقدر براش مهمی یا اون دوران دوستی خوب یا ارتباطت با آدما حتی دعوا ها و آشتیا حتی اون ناهاری که دوسش نداری همه اینا میگذره همینقدر راحت..ناراحتی یا خوشحالی هیچکدوم نمیمونه..فقط یه خاطره از غم اون دوران از شادی اون لحظه و تمام این لحظه های هرچقدر کوچیک یا بزرگ ثانیه های عمر ماست که با غم سپری میکنیم و شادی رو نادیده میگیریم