گفت شب تمام میشود، اما چرا هرچه صبر میکنم نور خورشید را نمیبینم؟!
مدتهاست! اینجا، در سایهی تاریکیها، تنها نشستهام..
نه کورسوی نوری، نه حتی شعلهی کوچک شمعی، نه کرم شبتابی، و نه حتی نور ماه..!!
تنهایی، سکوت، و خاموشی مطلق بود همه جا را در آغوش گرفته بود، و من را هم بیشتر در بغلش میفشرد! سکوت، کل صداها را بیرحمانه بلعیده بود و تاریکی هم خیلی وقت بود که خون نور را ریخته و روحش را دریده بود! جهان انگار که وارونه شده.
میان تنهاییها، صدای قدمهایی سکوت را شکست، نور کوچکی قاعدهی ظلمات را درهم ریخت، صورتی نزدیک میآمد...
فریاد زدم!!
کمک کن!! التماست میکنم!!
مرا از این ظلمت بیرون ببر!
نزدیکتر آمد، گفت: شب تمام میشود. و رفت.
شبهاست که شب ادامه دارد. چه صبحها که گذشته اما هنوز شب است. انگار خورشید تصمیم گرفته رویش را تا ابد از من برگرداند..
پوچ و پوچ و پوچ!
مدام داد میزنم، سکوت را هربار میشکنم!! همان سکوتی را که انگار پایانی ندارد، داااد میزنم!
مگر نگفتی تمام میشود، پس کو؟؟!!
کجایی؟؟ اصلا کیستی؟؟!
خودت گفتی شب تمام میشود، اما اینجا هنوز تاریک است! نور نیامده!! دیگر هم نمیآید!
شب تمام نشد! روزهاست منتظر صبح نشستهام، اما همهاش شب بود! دیگر نمیآید!
هیچ صدایی نیست، داد میزنم اما صدایی نیست! گفتم که، سکوت کل صداها را بلعیده، همه داد هایم را هم سکوت میبلعد!
#خود_نوشته
_ادامه دارد..
