حرف نمیزنین با من

بعد میگن تو ایتایی ها رو ول میکنی

من چیکار کنم خب

میگم حرف بزنیم

کسی حرف نمیزنه

بیاید سوال بپرسید، چمیدونم چالشی چیزی، هرچی..

دستتون درد نکنه/:

بحث بین تفاهمه نه علاقه. باید دید شما باچه کسی تفاهم بیشتری داری یه زمان عاشق محمود اقا بقال محل میشی میبینی نه محمود اقا درسته عاشق همید منتها نمیشه کنارش یه روز درست و بدون مشاجره زندگی کرد. ولی یه زمانی هست اصغر اقا هست علاقه زیادی ندارید ولی تفاهم دارید نمیگم علاقه مهم نیست ولی واقعا تفاهمه 80 90 درصد قضیس یه ادم عاشق گند دماغ رو ترجیح میدید یا یه ادمی که ممکنه خیلی علاقه ایی نداشته باشید ولی درست باشه؟

چقد حق بود.

میدونید دوستان، علاقه یه قضیه‌ست، به قول مشترک تفاهم هم یه قضیه دیگه‌ست. اما چیزی که آدم رو به یک رابطه‌ی خوب و موفق میرسونه درواقع تفاهمه، یعنی شما اگر تفاهم داشته باشی بدون علاقه، بازم میتونی یه رابطه موفق بسازی، اگر تفاهم با علاقه هم داشته باشی که فبها المراد. یعنی درواقع تفاهم پایه اصلیه، و علاقه میتونه ایجاد بشه، اما شما نمیتونید تفاهم رو ایجاد کنید، تفاوت باید وجود داشته باشه.

بله اصلا خود تفاهم میتونه علاقه رو ایجاد کنه. ما معمولا جذب آدمایی میشیم که علایق و دیدگاه های مشابه ما دارن.

حالا این وسط عشق چیه؟؟ عشق بنظر من، اونی نیست که شما عاشق طرف شدی حتی اگر چمیدونم مثلا مجرم باشه. این بهش میگن علاقه، یا چمیدونم همین کراش که میگیم. معمولا هم افراطیه در حدی که آدمو کور میکنه. اما عشق چیه؟؟ عشق اینه که شما یه نفرو پیدا کردی، همه‌چیزش، همه‌چیزش عالیه، نه اینکه حتما تفاهم داشته باشید یا اینکه تفاهم باعث ایجاد عشق بشه، اما اینکه حتما طرف یچیزی داشته، و تا حدودی به تو میخوره، و تو عمیقا اون نفر رو دوست داری، درحدی که بهش بشدت وفاداری و نسبت بهش احساس مسئولیت میکنی، و اینجاست که اگر اختلافی پیش بیاد، شما بخاطر اون شخص فداکاری انجام میدی، این تفاوت عشق و علاقه‌ست. توی عشق شما مسئولیت پذیر و فداکاری. اما چنین حالتی توی علاقه‌ی تنها وجود نداره. علاقه که باشه، شما اگه باهم یه جای کوچیک هم اختلاف پیدا کنید، بخاطر طرف مقابل از خودتون نمیگذرید. گرچه، اینم اینطوری نیست که شما به هرکی رسیدید و بخاطرش فداکاری کردید بگید خب اوکی من عاشق طرفم. فداکاری داریم تا فداکاری. و اینکه فداکاری بطور ذاتی توی وجود آدما هستش.