بزودی بزودی.

قسمت جدید داستان، اینجا قرار گرفت.

هاه

خسته ام به اندازه جهنم.

مهمان داریم شب هم میمونن و خب تا جمعه تشریف دارن الی‌ الظاهر.

کمرم چند تکه شده

راوی این‌بار تعریف می‌کند... [دست کوچک دختری در میان جمعیت از دست مادر رها شده و سردرگم در پی دستان بزرگتر میگردد... راه خانه در هوا دود شد، باربر از شهر خارج شد و خاطرات، همه از ذهن محو شدند...دختر کوچک قد کشید و خاطرات جدیدش جای خالیِ خاطرات قدیمی را گرفتند. حالا، خیاط‌خانه‌ی کوچکی در کوچه‌ای از کوچه‌هایِ بسیارِ شهر، چراغ راه میشود و سنگ‌فرش‌های شهر یادآور روزگاران پیشین و کتاب‌ها.. کتاب‌ها راه را می‌دانند!] چه کسی می‌داند راه به کجا ختم می‌شود..؟! شاید هم اینجا.

نظرتونه؟؟

یک سال لعنتی گذشت.

لیام روانی شدیم لیام

وای

اصلا نمیدونم