سلامم، دیگه حیاط خلوتی ندارم ولی از تنها تریبونی که برام باقی مونده، چون خیلیا متنی نوشتن، گفتم یچیزی بگم.(دلم می خواد، ایتاییم) سال ۱۴۰۴، ظاهرا برای همه مون سال متنوعی بوده؛از این جهت که هم خوبیایی داشته عجیب و هم غم هایی داشته غریب. مثل هر کس دیگه ای، برای کل آدما آرزوی بدل شدن سال ۱۴۰۵ به سال مورد علاقشونو می کنم و البته، از جمله اطرافیانم شامل کل خانواده و دوستان و رفقای حضوری٫غیر حضوری و... و خودم. ایندفعه استثنا تصمیم گرفتم مختصری بنویسم و پیامم طومار نشه. فقط، به تمام افراد ذکر شده و نشده در بالا؛ بابت همه چیز ممنونتونم:» ^^ و درآخر، ۱۴۰۴ ممنونم و ۱۴۰۵ من آمادم. _آخرین گفته در تلفن لیوانی در سال ۱۴۰۴، ساکو یا حتی شاید وسلکا_

🫂🫂😭✨

گریه‌هام تموم نمیشدن.

خدایا شکرت.

ایوای یادم رفت

نوروزتان پیروز!!!

یچیزی بگم. میدونیم هممون دیگه، هممون از چشمامون به جای اشک خون میباره...غم دورمونو گرفته...عزیزامون رفتن... ولی خب خواستم بگم عزیزامون که الان از تو آسمون حواسشون بهمون هست هیچوقت غم ما رو نمیخواستن و نمیخوان، و خب...غم نخوریم...روزای خوب میاد...

آخرین تلاش‌هام برای کم کردنِ حس بدبختی:

چمیدونم

هرکاری خواستید بکنید.

قرآنو که لحظه‌ی تحویل سال باز کردم اینجا اومد..

یه جاش جالب بنظرم اومد. "و کیست ستمکارتر از آن کس که به آیات پروردگارش پند داده شده، و از آن روی برتافته، و دستاورد پیشینه خود را فراموش کرده؟ ما بر دلهای آنان پوششی قرار دادیم تا آن را در نیابند و در گوشهایشان سنگینی [نهادیم]، و اگر آنها را به سوی هدایت فراخوانی باز هرگز به راه نخواهند آمد. (۵۷)"