یک ساعت پس از غروب، چای دستم بود و گوشه‌ای از باریکه‌ی خیابان ایستاده بودم. یک ساعت پس از وقتی که مادری بلندمرتبه و گرامی آمد، پیراهنِ خونینِ پسرش را به عرش آویخت، اشک ریخت و عزا پاشید به همه‌ی اهلِ زمین؛ آن‌وقت عزا تقسیم شد، ماتمش چهره به چهره‌ چرخید و چکه‌‌ی گلوگیری از غمش در استکانِ من ریخت .. ° ° @naahiit

خوبه که دارین می‌خونین، چون هیچوقت نشد به اندازه کافی بگم: ممنون مامان، ممنون بابا .. ° ° @naahiit

شما هم مظلومیتِ عمیقِ ممزوجِ به عزت و اقتدارِ پیامِ آقا سید مجتبی رو حس کردید یا فقط من دو سه دور خوندمش و هربار دلم گرفت؟! ° ° @naahiit

• غرقِ این ماجرام، نمی‌تونم از تویِ فکرِت درام، دنیا همون جایی تموم شد برام، که تشنه تورو کشتن، همون جا که تو گودال گرفت دورتو دشمن ..

• آه ای غمِ عزیز ..

از کودتای دی‌ماهِ کولاک‌زده و خونینِ تهران و جوان‌هایی که حالا حتما دوشادوشِ علی‌ِاکبرِ حسین‌، نوحه‌ی شبِ هشتم اهلِ زمین را به نظاره نشستند.. ° ° @naahiit

حیف چه گیسویی.. چه چشم و ابرویی .. ° ° @naahiit

• ای با غریبه‌های جهان آشنا، حسیــن ..

• میبردمت به خیمه اگر بود اکبرم ..

مَـهِ هاشمـی نَسَـب امیـرِ دلاورم .. ° ° @naahiit

آه از اندوهِ امشب و سعادتِ زمینی که عصرِ فردا، بر آن به خاک می‌اُفتید .. ° ° @naahiit