_ مرگ هیچوقت خبرم نکرد. و من همه‌ی این یازده روزِ گذشته، با اشک‌هایی رو‌به‌رو بودم که مچاله‌ام کرد و کاری ازم ساخته نشد..

• به تو حاصلی ندارد غمِ روزگار گفتن..

خدای من این حرف قلبیِ قلبیِ پیشت بمونه که از عمر من بگیری و به عمر مامان بابا اضافه کنی. ° ° @naahiit

زندگی چی بود اگه بخشِ سرخ کردن، دم کردن، مزه‌دار کردن و پختن نبود؟! ° ° @naahiit

غم که نه، اما زیر بغلم را که نگاه می‌کنم همه‌اش فکر چپانده شده! کجا می‌خواهم ببرم همه‌شان را؟ پزِ چه را می‌خواهم بدهم؟ جایزه‌ای چیزی مگر می‌دهند؟ من حتی به سرم هم فکر می‌کنم. به روزی که بشکافندَش. تو فکر کن که چقدر کلمه ازش بیرون بریزد! کلمه با هوایِ سرد و مه‌گرفته‌ی ییلاق. کلمه با آبنبات‌های بنفشِ سکینه‌خانم. کلمه با وانتِ کره‌ای و سفید رنگِ بابا. کلمه با ناخن‌های ریز و حلقه‌ی طلایی رنگِ مامان. کلمه با تسبیحِ درشتِ حاج حسین کاشانی. کلمه با ریز‌برف‌هایِ روزِ عقدِ حرم. سرم را که بشکافند بویِ خوب می‌دهد. عطرِ مریم می‌دهد. دلتنگی، دلشوره و دندان به جگر گرفتن، بویِ خوب میدهد.. ° ° @naahiit

• روحِ من گاه از شوق، سرفه‌اش می‌گیرد..

بعد که حرف‌هایم را از آن اتفاق نفهمیدی؛ با خودم گفتم خوب شد خدا همه‌اش را دید! ° ° @naahiit

امروز و تو این هوایِ بوسیدنی، به سیب‌چینی گذشت:) قراره رُب بشن. باورت میشه؟ ° ° @naahiit

• چای یعنی گفت‌وگو، یعنی مردم هنوز حوصله دارند باهم بنشینند.

اگر دچارِ فکر‌‌های مکرر، باطل و بی‌انتهایید، کتاب شنیدنو امتحان کنید. نمی‌دونید چه موهبتِ سرگرم کننده‌ایه! ° ° @naahiit