غم که نه، اما زیر بغلم را که نگاه می‌کنم همه‌اش فکر چپانده شده! کجا می‌خواهم ببرم همه‌شان را؟ پزِ چه را می‌خواهم بدهم؟ جایزه‌ای چیزی مگر می‌دهند؟ من حتی به سرم هم فکر می‌کنم. به روزی که بشکافندَش. تو فکر کن که چقدر کلمه ازش بیرون بریزد! کلمه با هوایِ سرد و مه‌گرفته‌ی ییلاق. کلمه با آبنبات‌های بنفشِ سکینه‌خانم. کلمه با وانتِ کره‌ای و سفید رنگِ بابا. کلمه با ناخن‌های ریز و حلقه‌ی طلایی رنگِ مامان. کلمه با تسبیحِ درشتِ حاج حسین کاشانی. کلمه با ریز‌برف‌هایِ روزِ عقدِ حرم. سرم را که بشکافند بویِ خوب می‌دهد. عطرِ مریم می‌دهد. دلتنگی، دلشوره و دندان به جگر گرفتن، بویِ خوب میدهد.. ° ° @naahiit

• روحِ من گاه از شوق، سرفه‌اش می‌گیرد..

بعد که حرف‌هایم را از آن اتفاق نفهمیدی؛ با خودم گفتم خوب شد خدا همه‌اش را دید! ° ° @naahiit

امروز و تو این هوایِ بوسیدنی، به سیب‌چینی گذشت:) قراره رُب بشن. باورت میشه؟ ° ° @naahiit

• چای یعنی گفت‌وگو، یعنی مردم هنوز حوصله دارند باهم بنشینند.

اگر دچارِ فکر‌‌های مکرر، باطل و بی‌انتهایید، کتاب شنیدنو امتحان کنید. نمی‌دونید چه موهبتِ سرگرم کننده‌ایه! ° ° @naahiit

بعد از خونه‌ی مامان بابا و این مسیرِ برگشت، یه مشت دلتنگیه که تو جیبم میذاره.. ° ° @naahiit

_ به بهانه‌ی امروزی که رفت و تولدت بود مامان. که همیشه همه‌جا تو بودی و حرصمو خوردی! خوبه که اینجا هست و حرفایِ نگفته‌م رو گه‌گاه می‌خونی🤍

• گاهی گریه کردن، برای فکر کردن و ادامه دادن به زندگی فضا ایجاد می‌کنه.

می‌دونی چیه؟ حس میکنم روم یه بند انگشت خاک گرفته. باید خودمو گردگیری کنم! ° ° @naahiit