یکشنبه عصر است و چایَم سرد شد. تابستان به آفتاب کم‌‌جانش افتاده. صدایِ کتری می‌آید. مامان تلفنی با خاله از دوختِ لباس‌ها صحبت می‌کنند و من مطالعه‌ی کتابِ جدیدی را شروع کرده‌ام. زندگی همین چیزهاست دیگر! ° ° @naahiit

• بدی در قفا عیبِ من کرد و خُفت بَتَر زو‌ قرینی که آورد و گفت..

_ چجوریه که اینهمه مدته نیستی؟

پیامک دادم و نوشتم: کجایی؟ نوشته: تو قلبت. همون جا که تار عنکبوت بسته، خاکیه، هیچکی نمیره! ° ° @naahiit

من همونی‌ام که اگر توی جمع، حرفت به هر دلیلی نصفه موند، میگم خب؟ داشتی می‌گفتی.. ° ° @naahiit

_ ولی چشمانش را به من انداخت و احساس کردم لبخند محوش دارد مرا مانند قندی که در استکان چای داغ افتاده است ذوب می‌کند. 📚سرزمین پرتقال‌های غمگین ° ° @naahiit

اذان شده که میگم. نه فقط به تو، که هزار باره به خودم گفتم. برا نمازات ارزش قائل شو. حوصله کن. بدون داری چی میگی و رو به کی وایسادی! ° ° @naahiit

این کتاب داره روزهای آخرِ ورق خوردنش رو‌ می‌گذرونه! تمامِ این مدت به عمد آروم آروم خوندمش که روزهامو باهاش کِش بدم؛ و خب حیف که پاییز تو راهه و من نتونستم کاکائوهایِ داغِ ماری به دزیره رو‌ تو سرما حس کنم.. ° ° @naahiit

• گفتی که در فراقم زحمت کشیده‌ای تو!؟ مُردم هزار نوبت، زحمت کدام باشد!؟

از آخرین باری که خودم بود خیلی وقته گذشته.. عربیات ° ° @naahiit

• همیشه میگم "دیگه کاریه که شده" ولی خدایی این چه کاریه که شده آخه!

• و خانه‌ها با صبر زنان است که پابرجاست..