فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
🖋 جای تو اینجا خالیه!
🥇با هم نگاهی بندازیم به افتخاراتی که اعضای مدرسهی مبنا تا حالا کسب کردن✌️🏻
🔖 سال دیگه تو هم میتونی جز افتخارات باشی😇
🔻پیوند پيشثبتنام نویسندگی خلاق:
🆔https://formafzar.com/form/psslj
🆔https://formafzar.com/form/psslj
پ.ن: یادتون نره ظرفیت خیلی محدوده!
#نویسندگی_خلاق
#با_نویسندگی_زندگی_کن
| @mabnaschoole |
به این افتخارات باشگاه نویسندگان مبنا باید این دو تا کتاب "خانم شیرین بیگی" که همین دو ماه پیش، توی ایام نمایشگاه کتاب رونمایی شد رو هم اضافه کنیم.
✨ با مبنا همراه شدن، پشیمونی نداره✌️🏻
🔻پیوند پيشثبتنام نویسندگی خلاق:
🆔https://formafzar.com/form/psslj
🆔https://formafzar.com/form/psslj
#نویسندگی_خلاق
#با_نویسندگی_زندگی_کن
| @mabnaschoole |
این دو کتاب را از عزیز نسین خواندم.
او یکی از طنزنویسان مشهور ترکیه است. که جوایز معروفی را از آن خودش کرده است. پخمه یکی از معروفترین کارهای اوست.
برای دوستانی که کار طنز دوست دارند پیشنهاد میکنم.
شاید از لحاظ فرم داستانی با تکنیک های جدید هماهنگ نباشد اما غافلگیری پایانی و نگه داشتن مخاطب تا انتها در اکثر داستانها وجود دارد. او بعنوان یک طنزنویس اجتماعی خوب جاهایی دست می گذارد و با بزرگنمایی و اغراق مرض را تا جایی که می شود به چشم می آورد همان چیزی که همه به آن عادت کرده اند. این کار جز از طنزنویس برنمی آید.
خلاصه عزیز نسین را فراموش نکنید.
۲۹و۳۰از ۱۰۰کتاب امسال🌸
https://eitaa.com/nafys3390
خواندن از اقوام مختلف برایم جذاب است. چون هر کدام فرهنگی دارند که با تمام تفاوتها و شباهتها رنگ و بوی دغدغه ها و تاریخشان با هم متفاوت است.
کتاب 33 امسال برای کردستان عراق شد. جایی که ما فقط از موشکها و پایگاه های اربیل آن شنیده ایم اما داستانهای خاص خودش را دارد. یکی از داستانها برایم از همه جذاب تر بود. بقیه بنظرم محور شخصیت و زاویه دید دچار مشکل بود.
سوال پر تکراری که شاید از شما بپرسند.
چه کتاب بخوانیم؟
من همیشه این دسته بندی را پیشنهاد می کنم و بنظرم کمک کننده است.
دسته بندی مطالعه کتاب
۱_کتابهای داستان و رمان از معروفها تا آنهایی که قلم شان را دوست داریم.
۲_کتابهای نظری حوزه نویسندگی
۳_کتابهای قالب خاص کارتان. مثلا برای من طنز در اولویت است.
۴_کتابهایی که برای پژوهش داستانی که می نویسید نیاز دارید. مثلا اگر در مورد یک فرد وسواسی می نویسید باید کتابهای روانشناسی که در مورد این نوع اشخاص است را بخوانید.
۵_مورد آخر و مهم ترین. متون کهن.
این دسته بندی است که می توانیم داشته باشیم و یک یک از هر کدام بخوانیم تا پیشرفت کلی در سال داشته باشیم.
براساس نیاز می تواند تعداد و اولویت ها متفاوت باشد. مثلا گاهی قالب خاص خوانی به رمان اولویت داشته باشد و گاهی پژوهش نیاز آن ماه باشد.
https://eitaa.com/nafys3390
_می دانی خیلی وقت است که دیگر نگاه نمی کنم.
_چه می گویی مگر بی نگاه هم میشود زندگی کرد.
_خیلی وقت است محو تماشا شده ام نگاه را فراموش کرده ام.
_من که نمی فهمم چه می گویی.
_بیا. بیا. همین الان رُخش پیدا می شود.
_پس چرا چشم بستی؟
_چون چشم تاب تماشا ندارد!
@nafyseh_shirinbeygi
https://eitaa.com/nafys3390
دوست دارم در مورد محتوای کانال و نوع مطالب نظر مخاطب را بدانم و تا جایی که از دستم برمی آید محتوا را در آن سمت و سو تهیه کنم. پس اگر نظری داشتید خوشحال میشوم در اختیارم بگذارید😊
https://harfeto.timefriend.net/17185339100262
لینک ناشناس✨
جلسه دوم موشکافی را امروز برگزار کردم. قبل جلسه یک دعوای حسابی با پسرک داشتم سر لب تاب که مدام باهاش ور می رفت. آنقدر داد زده بودم که گلویم جرواجر بود. چپیدم توی اتاق تا سر و صدایشان را نشنوم. از سر لجبازی دستگیره را از جا درآورد. خون خونم را می خورد اما لبخند زدم و ادامه دادم. چقدر سوالات سمت چیزهای بی ربط می رفت. این مدل نقد را می یاد هنرجو داده نمی دانم. همیشه از تدریس خوشم می آمده. از همان بچگی پاک کن دست می گرفتم و روی دیوار اتاقم درس می دادم. مامانم رد پاک کن ها را نشان می داد و سرم داد می کشید. هر وقت بیرون می رفت جست می زدم و دوباره ادای معلمها را درمی آوردم. با اینکه آدم کم حرفی هستم اما توی تدریس زبان درمی آورم. یادم هست بچه های مدرسه بعد معلم ازم می خواستند درس را دوباره من برایشان بگویم. با زبان خودمانی. چه دورانی بود. بعدها که برای کار رفتم دانشگاه از تدریس ذوق می کردم. قلق بچه ها دستم بود. بین حرفهای جدی می خنداندم. بعضی پسرها مزه می پراندند تا کلاس را ازم بگیرند. بلد بودم مچلشان کنم. یک جمله مودبانه در جوابشان می گفتم شرمنده میشدند. احترام بیشتری به آنهایی که بی ادب بودند می گذاشتم. همان ها آخر کلاسها دست دست می کردند تا بقیه بروند. می آمدند به درد و دل. چه روزهایی بود. نگران قضاوت بقیه بودم. اما می دیدم اینها بیشتر از درس به گوش شنوا نیاز دارند. از سربازی و ازدواج می گفتند گاها از مهاجرت. اسلام دست و پایم را بسته بود وگرنه بعضی شأن کتک لازم بودند. تعداد دخترها زیاد بود. بین تدریس از خانه و بچه می گفتم. به طنز واقعیتها را توی گوششان می کردم. تعداد پسرها کم بود. می گفتم نسل در حال انقراض. اما هوایشان را داشتم. وقتی هم گروهی نداشتند خودم کنارشان می ایستادم می گفتم من هم گروه شما. نگاه شیطنت آمیزشان را در کلاس به دخترها می دیدم. خنده ام می گرفت. بعد کلاس نصیحتشان می کردم که مواظب باشند.
حالا همه اینها را برای چه می گویم. اینکه من عاشق کلاس و درس هستم. اما با همه اینها تدریس کار سختی است. دو ساعت مدام حرف زدن سخت است. اما تدریس مجازی یک سختی دیگر هم دارد. کسی درکت نمی کند. همه فکر می کنند ام می دهی و گل و بلبل و تمام. اینکه مخاطبی که نمی بینی و باهاش دردودل نمی کنی را تا آخر سرپا و مشتاق نگه داری. اینکه او درس را دراز کش گوش می دهد اما تو باید آنقدر جذابیت توی درس بریزی تا نشسته گوش کند. اینکه قیافه او را نمی بینی تا بفهمی متوجه شد یا بیشتر بگویی. همه اینها را باید به سختی درس اضافه کرد.
خدا خودش کمک کند تا روسفید باشم...
هدایت شده از گاه گدار
این دقیقهها، این نگرانیها، این ابهام درباره آینده، این تلاشهای همه جوره آدمهایی با نگاههای متفاوت، این رای پایینتر آقای جلیلی در دور اول، این رای خیلی پایینتر آقای قالیباف در دور اول، این ستادهای مردمی، این تماسهای بیستکالی، این سفرهای خودجوش تبلیغی، این تکاپوی رجال سیاسی، این بیانیههای پر تعداد شخصی، این استوریهای پر ماجرا، این رقیبهراسیها، این آمارهای بالا از تماشای مناظرهها، این عکسهای پشت شیشه ماشینها، این میتینگها، این سفرهای استانی همه کاندیداها، این پیامکهای نامزدها، این حضور سیاسی مداحها، این سخنرانیهای انتخاباتی سخنرانان معروف، این پول خرج کردنهای زیاد ستاد نامزدها، این اعلام رایها، این دعوتهای مردمی به مشارکت بیشتر، همه و همه یک معنای روشن دارند: «فرایند انتخابات در ایران سالم و واقعی است»، «رای مردم است که انتخاب میکند نه هیچ چیز دیگر» و «نظام امانتدار رای مردم است».
من از دل شلوغی استوریها و غبار انتخابات، این را میبینم. این وجهه روشن این انتخابات برای ماست، فارغ از اینکه چه کسی رییسجمهور میشود.
«اینها» را یادمان نرود.
.
«محمدرضا جوان آراسته»
zil.ink/mrarasteh
دخترم را صدا می زنم.
جواب نمی دهد. گوش تیز می کنم. زمزمه هایش را می شنوم.
«السلام علیک یا اباعبدالله...»
چند دقیقه بعد کنارم می آید.
«مامان زیارت عاشورا خواندم تا فردا توی انتخابات آدم خوبی برنده بشه و آینده ما خراب نشه...»
تو کی اینهمه بزرگ شدی عزیز مادر...
مامان زنگ می زند. به عربی صباح الخیر می گوید. می گویم کیفت کوک است. می داند خرابم. می داند پر از حرفم. می خندد. جنس خنده هایش را از پشت تلفن لمس می کنم. می دانم برای دل من است. لحنش جدی می شود. می گوید می دانم ناراحتی. پاشو بیا. خدا من را بکشد که ناراحتی هایم را همیشه تنهایی قورت داده ام. همیشه آنقدر فکر کرده ام و با در و دیوار حرف زده ام که مدل دیگری بلد نیستم. مثل همیشه بهانه می آورم. مامان برای دهه چهل است بقول خودش هم شاه دیده هم شاپور. هم انقلاب و هم جنگ. کلکسیونش تکمیل است. می گوید غصه نخور تو تلاشت را کردی خواست خدا این بوده. حرصم درمی آید. سر نماز های های گریه کرده ام. برای آنهایی که تازه چهلش را رد کردیم. برای آنی که باید تحملش کنیم. مامان بغضم را می فهمد. از سقیفه می گوید از تلاش فاطمه بر در اهل مدینه. چقدر تاریخ بیخ گوشمان است. از پیمانهای شکسته می گوید. آخر سر لحنش از حماسی برمی گردد و می گوید من به تو افتخار می کنم دخترم. من ازت راضی هستم. این جمله ها پشت تلفن مرا آرام می کند. مرا به آینده امیدوار می کند. مگر کم است مادر و پدر از آدم راضی باشند. همین ها به من نیرو می دهد. پکر و گنگ هستم اما لب تاب را باز می کنم. یک ریز هزار کلمه می نویسم. با کلمه ها به جنگ می روم.
پ.ن. تابلو کار دست زینبم