#رشدکنیم ۱۷ کادربندی مثلث طلایی خب حرفای صدمن یه‌غاز بسه! بریم کمی رشد کنیم... یه قاب‌بندی پرکاربرد دیگه داریم به اسم « مثلث طلایی » که بسیار هم جذابه! از کادربندی مثلث طلایی به چند روش میشه استفاده کرد. روش اول اینه که ۲ تا سوژه‌تون رو توی دوتا مثلث بصورت قرینه و مورب جای‌گذاری کنید... اینجوری هم یه حس جدایی ایجاد می‌کنید؛ هم تعادل وزن در پوستر رعایت میشه. روش دوم اینه که شما سوژه‌تون رو روی نقطه تقاطع بذارید و تلاش کنید که با چیدمان درست اجزاء تصویر، هدایت چشم مخاطب به سمت نقطه طلایی تقویت بشه! روش سوم اینه که فورگراند و بکگراند رو با خط موربی که دارین جدا کنید. و روش چهارم اینه که سعی کنید موازی با خطوط آبجکت‌های موجود در تصویرتون رو چیدمان کنید... البته تقریبا همین مطالب رو برای ترکیب‌بندی‌های قبلی هم میشد گفت! * قایق‌ها تقریبا روی خطوط چیدمان شدن. در عین بی‌نظمی، ولی حرکت چشم روی تصویر منظمه! * ایفل + پوستر فیلم زرد تقسیم بکگراند و فورگراند هست * پوستر پیش‌مرگ چیدن دو قسمت تصویر در دو مثلثه! و تصویر آخر هم نماینده مورد باقی مونده‌ست... @nahaqir

#رشدکنیم نکته بسیار مهم، ویژه و حیاتی کادربندی مثل شابلون گذاشتن نیست! شابلون گذاشتن باعث میشه شما ترکیب رو زور چپون کنید توی تصویرتون! مثل غذایی می‌شه که جا نیوفتاده! آب و دونش جداست... بصورت تئوری باید کادربندی‌ها رو بلد باشید! بعد برید با پوسترهای حرفه‌ای زندگی کنید.. توشون غرق بشید و روزها و روزها ببینیدشون و تحلیلشون کنید برای خودتون تا چشمتون به درست دیدن عادت کنه! اگر این مسیر رو اشتباه برید میشین حکایت این کلیپی که فرستادم... @nahaqir

#فکری_کنید! بی‌مقدمه بگویم: به هزار و یک دلیلِ قابل شمارش، کسی واقعاً به فکر «جبهه هنرمندان انقلاب» نیست! نه تحلیل درستی از گذشته داریم، نه نقشه‌راهی برای آینده. نه برنامه‌ای برای نسل جدید تعریف شده و نه آن «شبکه‌سازی» که لقلقه زبان‌هاست، در عمل وجود خارجی دارد. نتیجه؟ نسل بعدی دارد منقطع و بی‌پایه رشد می‌کند. صادقانه بگویم؛ من خودم تا قبل از آشنایی با [خاک‌نگار]، هیچ گرافیستی را از نزدیک ندیده بودم! داشتم فقط آزار بصری تولید می‌کردم بدون هیچ درکی از چیستی گرافیک. مهارت‌های فرمال را یاد گرفته بودم و «زباله‌های تزئین‌شده» تحویل ملت می‌دادم. تصاویری پر زرق‌ و‌ برق اما تهی از فرم و محتوا؛ مصداق بارزِ «بزک کردن میمون!» انگار یک نفر دارد این وضعیت را مهندسی معکوس می‌کند تا همت نسل جدید هنرمندان، صرف تولید همین زباله‌های بصریِ شیک شود. ظهور عناوینی مثل AI Artist و اتکای بیش‌ازحد به هوش مصنوعی هم شاهدی بر این مدعاست. تولیدکننده وقتی می‌بیند با چند کلیک به جلوه‌ی بصری می‌رسد، راضی می‌شود و دیگر احساس نیاز به آموزش عمیق نمی‌کند. همانطور که می‌دانید مدتی است روی موضوع #رشد تمرکز کرده‌ام. آموزش‌های یک‌طرفه و عام‌المنفعه (مثل جلسات سه نقطه استاد جعفرپیشه یا مجموعه‌های «رشد کنیم» خودم) بی‌اثر نیستند، اما کامل هم نیستند. جلسات حضوری هم که پرهزینه‌اند و محدودیت‌های خاص خودشان را دارند. پس لاجرم باید دست به دامن فضای مجازی شویم؛ اما نه به شیوه مرسومِ «بخوان و رد شو». ما به بستری نیاز داریم که در آن پروژه‌های تعاملی تعریف شود. جایی که هنرمند در فازهای ایده، اتود و اجرا به چالش کشیده شود. ملموس‌تر بگویم: مثلاً بگوییم برای میلاد امیرالمؤمنین(ع)، تایپوگرافی بزنید با سبک نوشتار پرچم حزب‌الله. یا یک پاراگراف از بیانات رهبری را بدهیم تا «درخت واژگان» استخراج کنند. یا یک اتود ناقص بدهیم و بخواهیم کاملش کنند. اینجاست که آموزش‌ها به ثمر می‌نشیند. البته این کار از عهده یک نفر خارج است. در چنین بستری باید انواع مهارت‌ها آموزش داده شود تا مثلاً دیگر نبینیم کسی کتابچه هویت بصری را در فتوشاپ بسته باشد چون اصلاً اسم «ایندیزاین» به گوشش نخورده! زشت است که هنرمند جبهه انقلاب، بدیهیات ابزار کارش را نداند. پی‌نوشت: سه موضوع مهم که باید بعداً مفصل درباره‌شان حرف بزنیم: ۱. هنر انقلاب به یک منتقد صریح (مدل فراستی) نیاز دارد تا موتورش را روشن کند (مسئولین الان بیشتر منتقدند تا مدیر!). ۲. شکاف عمیق و فجیعی بین نسل‌های اول، دوم و سوم هنرمندان ایجاد شده است. ۳. شبکه هنرمندان عملاً منهدم شده؛ ما جز رفقای خودمان، استعدادهای جدید را نمی‌شناسیم. شما بگویید چکار کنیم؟ @nahaqir

سوال درست، خودش نصف جوابه! سوال اساسی این نیست که Ai خوب است یا بد! بیاید یبار سوال درست رو از خودمون بپرسیم! سوال اینه: ما در خدمت هوش‌مصنوعی هستیم یا هوش مصنوعی در خدمت ما؟ بزارید کمی سوال رو روشن‌تر توضیح بدم: بعضیا ماشین می‌خرن تا توی جابجایی‌ سریع‌تر و امن‌تر بهشون کمک کنه! خب ماشین در خدمت این افراده. اما بعضیا ماشین می‌خرن ولی صبح و شب در خدمت ماشین هستن؛ روزی ۱ ساعت دستمال می‌کشن! آسفالت کمی خراب باشه می‌ندازن یه کوچه دیگه، هر روز لاستیکا رو واکس می‌زنن! خوشبوکننده خودشون تموم بشه مهم نیست، ولی خوشبو کننده ماشینشون نباید تموم بشه ... به اینجور افراد می‌گیم افرادی که در خدمت ماشین‌شون هستن! ماشین اومده بود در زمان و انرژی ما صرفه‌جویی کنه! اما برای این افراد باعث اتلاف وقت و انرژی‌شون می‌شه! می‌گن یه استادی با شاگرداش رفته بود کنار ساحل، وقتی رسیدن با کفش رفت توی آب؛ شاگردا گفتن استاد کفشاتونو در نمیارین؟ استاد جواب داد: کفش قراره از پای من محافظت کنه یا من از کفش؟! { این رفتار با نیت آموزش بوده طبیعتا وگرنه شاید اسراف باشه! } خب حالا هوش مصنوعی برای آسونی کار ما اومده! ما در خدمتش هستیم یا اون در خدمت ماست؟ بهش فکر کنید صحبت می‌کنیم در موردش بعدا @nahaqir

البته این خاصیت دنیا و هر آنچه توی دنیاست! دنیا در رقابته تا با جذابیت‌هاش ما رو به خدمت بگیره! تو باشی انتخاب نمی‌کنی روزی ۴ ساعت اتلاف وقت رو! چون برای خودت اهمیت قائلی... اما دنیا با جذابیت‌هاش کاری می‌کنه روزانه ۴ ساعت توی اینستا و فیلیمو و ... بچرخی و اصلا هم حس بدی نداشته باشی! هوش مصنوعی هم یکی از جذابیت‌های این دنیاست! توی این دنیا به هرچی دلبستی بیچاره می‌شی! چه به معشوقه‌های فریباش؛ چه به ابزارها و آلاتش، چه به احباب و اغیارش، چه به فالوور و لایک و کامنتاش و چه ... قربون امام حسین «ع» برم که دل بچه‌ هیأتی‌ها رو یجوری برده که توی دلشون جا برا کسی دیگه نمونده! خدا رحم کنه به اونی که اومده هیأت، ولی بجای امام حسین ع به مداح و دکور و ذاکر و ... ش دلبسته! اینجور ادما خیلی دل‌گنده‌ن، همه کس و همه چیز تو دلشون جا می‌شه! البته همه چیز جز اونی که باید . . .

انقلابی‌گری کاریکاتوری، تصوری از درد مردم ندارد! و نمی‌تواند نسبت درست بین منافع نظام و مردم ایجاد کند. @hamidkasiri_ir

« جعبه عروسک » 🔥🕊️ اثر جدید گروه در عین وصل با پایانی غیر منتظره که بارها آن را خواهید دید.

یکی از اعضای عزیز اینو فرستادن . . . لذت بردم! کاملا مشخصه این اثر رو یک حرفه‌ای تولید کرده!!