بعضی‌وقت‌ها فکر می‌کنم شاید من یه جور سندرم ترک شدن دارم. یعنی یه چیزی توی رفتارم هست که آدم‌ها رو فراری می‌ده. شاید زیادی تاریکم، شاید زیادی ساکتم، شاید هم اونا فقط دنبالِ یه سرگرمی بودن و من زیادی واقعی بودم. آدم‌ها از چیزهایی که نمی‌تونن درکش کنن، زود خسته می‌شن؛ و من… من کلاً یه معمای خسته‌کننده‌م .

من نیز.

_:)

‏فعلا تنها جایی که‌ ممکنه و ناگهان نوبت من میشه تیمارستان یا قبرستونه.

_

افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان های صادق است. _صادق هدایت

از این به بعد خیلی باکلاس تر میتونم بگم

بخت و اقبالم ماسه سنگیه

_